CityLife a Miracle damage of boring monotonous real city that’s destroy my life an the life of nature!

My brain does not accept the danger in human life that a maze of incredible intellectual puzzles cannot be solved

Deze gezegdes zijn nog maar kort uitgedrukt al ik het heb over een van de mysterieuze plekken op moeder aarde.
Onze planeet is een structuur van organische mechanismes die op zijn buurt het hele Eco systeem in stand kan houden maar er zijn wezens die het complexe van allemaal zijn, en dat is de mens. Onze natuur zijn de steden die door ons objectief gezien bekeken kan worden als een organische onderdeel van ons leven, echter moet er rekening mee gehouden worden dat gebouwen constructies zijn die tevens natuurlijk maar ook in de fabriek voorgeknutseld kunnen zijn en buizen, transmissie en motors van auto’s bijvoorbeeld mechanisch zijn. Alles tot in de kleine puntjes van materialistische zaken tot etenswaren maken onderdeel van ons zijn, en wie we zijn.

 

Onbewust laten we wel ons leiden door die ene reclamekoop of prullaria’s die zo in het winkelwagentje belanden zonder dat wij er erg in hebben. Gekochte dingen die bewust zijn gekocht zijn van te voren onderzocht en alle informatie wordt zorgvuldig naar ons wensen naar onze hand toe gezet.

Steden zijn fascinerend en alles is zo oneindig groot dat je over 100 jaar nog niet uitgekeken bent. Van gebouwen tot de kleinte details, van alle verlichting toe een park middenin de stad, van alle mensen in alle vormen en maten tot het broodnodige product of voedselwaar. We hebben er geen erg in en we gaan bijna gedachteloos zonder in het dan te leven bijna als zombies waggelend door de straatjes heen onze doel af. Hebben we iets gekocht dan is het omkeren en naar huis, nou ja, we blijven plakken en raken bijna in trance omdat we zo veel spullen hebben gekocht en nog willen hebben.

Gek genoeg wordt al het moois waar geen kosten aan verbonden is niet eens gezien althans door de consumptie idealist. Voor de rest als we naar andere landen gaan dan kijken we onze ogen uit naar alles wat in het straatbeeld te zien is. Ironisch toch, of is het stadsleven in ons thuislandje niets meer dan een hele grote woonkamer waar we gezellig bij elkaar zijn onder het genot van een drankje. We zijn immers mensen en mensen zoeken elkaar op, het enige uitgangspunt is rommeltjes kopen want tja, het geeft zo’n gelukzalig gevoel om iets te kopen waar we de komende jaren blij mee ‘Kunnen’ zijn! Op zich is dat een mooi gegeven want als je veel doekoes op zak hebt dan voelt het eventjes fijn en lijkt de tijd stil te staan en ons gezicht even omgetoverd is in een mooie lach. We worden blij en dat maakt andere mensen ook blij, even zijn we mens en even doet de keiharde werkelijkheid er niet toe.

Jij blij, winkels blij en andere mensen ook blij!

Prachtig om te zien dat mensen geen moeite laat staan besef te hebben wat het doel is op dat moment. Gek genoeg kan het je buurman zijn die je niet kent maar ondertussen zijn hersens laten pijnigen door een complex wiskundige raadsels probeert op te lossen. Het enig waar men wel oog voor heeft is andere mensen en juist dan komen die borrelende gedachten in de hoofdjes op. Je zal er een kerncentrale van kunnen maken zo direct worden er oordelen geveild en worden mensen bekeken of dat het circus artiesten zijn. De stad is een circus van wilde dieren die hun kunstjes doen en laten zien dat ze er zijn ”En hoe” Vreemde kleding, aparte gelaatstrekken, gekke kapsels en rare lagen make-up. Gespierde mannen die een hoog testosteron spiegel hebben. Flierefluitende jonge vrouwtjes die zo hun best doen om op te vallen! Prachtig maar steden zijn voor mij een doolhof van onzekerheden en een jungle vol gevaar, maar ach, als ik poen op zak heb koop iets leuks dan bestaat de wereld in de stad niet meer voor mij.

De stad is niks voor mij niet zo zeer om alle mensen die mijn irritatielevel buitenaards de lucht in laat schieten. Maar om het principe dat het menselijke leven complex is voor mij.
Bovendien heb ik geen zin om weer tegen de zoveelste rare winkel aan te kijken met intimiderende reclameborden er voor. Dan heb ik het niet zozeer over de media markt met zijn slogans die met schreeuwende lettertype weergegeven wordt maar om alles winkels met schreeuwende reclame borden die eerder op mijn allergie werken dan mij doen stimuleren om rotzooi te kopen.

De mooie winkelstraatjes. De oude of nieuwe gebouwen die er wonderbaarlijk uit kunnen zien. De sfeerverlichting misschien wel van oude lantaarnpalen. Drukke straten met allerlei verschillende auto’s. Elke steen en elk object die de straat doen sieren alles en oneindig veel meer dan alles is wel te zien in de stad. Maar vergeet niet de drukte en het lawaai en natuurlijk de stank van auto’s of van verschillende vreettentjes. Elke blik van andere mensen die wel eens met afschuw naar je willen kijken [Oh, die ziet er apart uit, oh die heeft een dikke pens, tja meer spierballen dan hersenen, wat een arrogante kwast met zijn driedelig pak, oh daar heb je ma tokkie ook lopen met haar rare outfit. Gek genoeg zijn die saaie mensen die altijd vooroordelen hebben zelf ook een attractie om te zien, meestal knap of juist zo saai dat zelfs kleinburgerlijkheid nog te meer waardig voor deze types is!

Afstotend roept ook schoonheid op.

De steden in Nederland zijn zo saai en eentonig dat een mooi verouderd vooroorlogse gebouw meteen op valt, dat is goed want stel je komt uit een streek of land waar alle stadjes sfeervol fantastisch zijn dan zie je de uitblinkers niet zo snel.


De verbeelding die mij aan een stad moet denken is het sublieme achter het simpele. Een stad staat voor mij als symbool de menselijke natuur waar kopen niet zozeer een pre is maar gezelligheid en een euforische momentje samen met andere mensen voorop staat. Winkelen op internet kan net zo goed leuk zijn als je echt spullen wilt gaan kopen met inhoud of deugen. Steden verbeelden alles en steden kent zo veel pracht en praal dat oneindig kijken naar alle dingen om je heen een cadeautje is. Helaas is de simpelheid van vele burgers zo danig toe geslagen dat kijken naar anderen de enige uitweg kan zijn.

De stad staat voor mij: Als kijken met afschuw en dag geld voor alles in deze jungle. En dan niet te spreken over het sobere kleurgebruik. Misselijkmakende verlichtingen en woedend oproepende gedrochtelijke reclame borden. En dan wil ik het niet hebben over bepaalde winkels waar ik mijn gal op spuw.

 

Ook al is een stad ondergedompeld met al zijn lelijkheid en ergernissen. De stad is een inspiratiebron van alle gedachten die ik mij maar kan bedenken. Gevoelens van bepaalde emoties. Sommige gecomponeerde stukken muziek. De bewegingen en het dynamische van al het menselijke. Het lijkt wel een moederbord universum waar licht als stroken door elkaar heen Zwoeferen. Een fabriek waar geld kan vloeien en weer op zijn buurt andere uitwegen zal ontdekken: Een soort van andere planeet exploreren. Een serendipiteit kan ik het nog net niet noemen [Maar stel dat ik een nieuwe ontdekking zal vinden waar ik het natuurlijk niet van verwacht, dan is de kans groter in een stedelijk gebuid dat zo iets ontdekt wordt dan in een bosrijk gebied!] Geloof mij, stiekem vind ik steden erg fascinerend om te zien maar ook om te beleven.

En dan nog.
Stel ik zal  in steden alle gebouwen versieren of een mooie kleurtje geven de lelijke reclame borden vernietigen, en mooie sfeerverlichtingen plaatsen en de tyfuszooi winkels weghalen. Veel boompjes planten en een kerkhof met de uitkomst: mooie uitweg, zal neerzetten. Een ideale wereld, maar in deze wereld mag ook gefilosofeerd worden onder het genot van een kleurrijk drankje.

Mijn stad is gek genoeg: Citylife waar kijken naar alles wat er te zien valt het en daardoor het ervaren van iets en pre zal worden! En geen sociale broedplaats van egotrippers die iets kopen om erbij te willen horen, want daar krijg je saaie steden van.

En dan nog wat: Serendipiteit

Dit schilderij is een van mijn mooiste werkstukken ooit [Tot nu toe] Sterker nog zal ik dit werk kunnen evenaren en dan zozeer niet in complexiteit maar in zijn verhaal en vorm en kleurgebruik van dit prachtige schilderij.

Ontwikkeling is mooi maar als het te veel wordt van het goede dan is het niet meer serieus te nemen maar eerder een bombast van miljarden dingetjes in plaats van een schilderij die direct duidelijk maakt wat er mee bedoeld word. Sterker nog als ik deze vormgeving en kleurgebruik zal vernieuwen in een ander schilderij is het niet meer origineel te noemen.

Dit werkt is zo uniek in zijn soort dat het wel als echte kunst aangezien kan worden!
Serendipiteit is het juist woord. Iets ontdekken wat nog nooit ontdekt was, en zo in een keer bijna uit het niets. Een cadeau waar andere mensen van kunnen genieten. Als men hier naar kijkt dan is het eerst woord, prachtig! in plaat is van dat moedeloze geratel aan te horen ‘goh mooie frisse kleuren, of wat een details. Nee, dit werk is niet de detail of die ene frisse kleur, het is een schoonheid op zich. Ik vind dit werk mooi en daar gaat het om.

Paradox dat is het woord.

Want het is onmogelijk om dit als een mensen catcher te zien sterker nog de insteek was vanuit mij zelf dat ik er van kan genieten. Echter heb ik als cadeau mee gekregen dat het werk gezien mag worden dit, ter wel ik diep van binnen geen behoefte had om het te laten zien.

Ik wil sociaal zijn. Maar ik wil niet sociaal zijn: Allebeide zettingen bestaan niet, want ik kan wel sociaal zijn maar gedoseerd, ik kan wel helemaal alleen gaan leven zonder mensen om mij heen laat staan dat mensen mijn werk zien. Het kan allebei en niks is fout. Het is afhankelijk van de maanden en mijn gemoedstoestand.

Bovendien moet al mijn getypte oh zo leuke benadering naar mensen toe zien als cynisme.
Want de kwade goden zijn er op gericht de menselijk bestaat zoals die echt is, is echt niet leuk om te mogen ervaren of te voelen.
Dit werk is een onderlaag van kommer en kwel, het grote kwaad: De mensheid. Bijna alle mensen mogen wat mij betreft bespot worden en als leuke subjectieve wezen in mijn fantasie als trofee op dansende autowegen. De kleine zwarte poppetjes die door de kwade evil, het turquoise gekleurde wezen met allerlei color of lines eromheen (links boven in de hoek van dit schilderij) wordt gedomineerd en onderdrukt leven als god in Evil of color land: Pak aan, nietige homo sapiens!

Een leuk weetje. Dit werk hangt bij een architect, kunstenaar in huis. Deze mensen zijn daar heel blij mee! Maar stiekem mis ik het werk zo erg dat ik het terug wil hebben.