Van een nogal overwegend stroeve voorjaar met vallen en opstaan omdat ik relatie conflicten had met mijn partner ben ik snel veranderd in een doelloze demon die geen nut meer zag in het leven. Het uiteindelijke doel is dan op het laatst in de maand november compleet op de bank donderde en nergens meer zin in had.

Welkom absurde bestaansrecht die geen rechten meer heeft omdat er geen doel meer is zelfs geen doel om te sterven omdat ik bang ben voor de dood, althans als dit leven de dood is dan is er dus licht aan het einde van de tunnel.

De rustige prille nieuwe 2018.
Wat een wonder dit gaat een goed jaar worden, althans dat dacht ik? Het leekt wel of begin 2019 het nieuwe 2018 was met een vleugje verwondering want ach wat waren deze prille begin 2019 toch rustig zonder ellende en kopzorgen. Vanaf het moment dat ik ergens in begin februari een computerspel zat te spellen op mijn nieuw gekochte computer stormde er een twijfel in mijn hoofd: Zal ik mijn partner het wel aandoen om kinderloos bestaan te willen lijden, of is zij het wel waard om een kind te krijgen.

Het was onschuld en het had ook geen effect, het enige wat effect had is dat mijn partner daar wel blij mee was toen ik deze woorden lief tegen haar zijde. Nou, ja, zij blij en ik blij voor de rest of er niks meer aan de hand was ging ik weer lekker door met gamen.

De tijd begon al gouw een bijzonder kanteling te krijgen want langzamerhand begon het voorjaar op te bloeien en heel gek genoeg zat ik vol met ideeën en inspiraties om prachtige werken te creëren.  Het was logisch te verklaren want was aan het afbouwen met de medicatie en dat verliep eventjes goed maar toen kwamen als snel de ontwenningsverschijnselen om de hoek kijken. Ik dacht, weetje wat ik neem het er gewoon van, ik zie wel of het wel of niet vervelend af gaat lopen want ik was echt blij dat ik een levend persoon begon te worden die constant zin had om dingen te maken en te bedenken. Maar ook dit was een klein euforisch momentje want toen maart was begonnen, begonnen die moedeloze onzekerheden weer op te borrelen, tja altijd weer het zelfde liedje. Maar dit keer verpakt in brutaler formaties omdat ik volledig gevoelsbewustzijn had waardoor ik het besef had dat juist deze angsten een kwelling waren.

Vanaf dat moment ging het dus bergafwaarts en het werd er niet leuker op toen mijn vriendin niet lekker in haar vel zat omdat zij haar dingen had op het werk had. Dit werkte op elkaar in en met vallen en opstaan en serieuze dreigingen dat de relatie op zijn einde kwam was de situatie helemaal compleet chaos geworden omdat er tijdenlang zelfs scheldende irritaties waren.

Ik wist niet hoe ik het moest zoeken, ik wou mijn partner ondersteunen maar het wilde niet en de liefde was gegeven moment een spanningsboog van irritatie geworden zonder een sekslustig momentje. Want aan seks daar hoeven we voorlopig heel lang niet meer over te denken.
Er waren momenten geweest dat het even goed ging maar dat was van korte duur want amper 2 weken later begon de ellende weer, en het werd er niet makkelijker op!

Al weer een serieuze dreiging dat onze relatie ten einde was en dan verpakt met het ja, ja onverbiddelijke geneuzel: Kinderwens!
Nu wordt het serieus en moest ik snel ene keus maken, althans ik maakt een bluf keuze want ik weet stiekem ook wel dat het momentjes waren. Alweer waren we seksloos en alweer gezeur om niks.

Als het dan fout kon gaan, jammer dan. ‘We hadden een leuke tijde met elkaar gehad is het niet’
De kinderwens was niet uit liefde maar een anticlimax om de desbetreffende wens als wapen arsenaal te gebruiken. Ik krijg een onderhuidse irritatie en begon echt te twijfelen of deze minderwaardige relatie waar niks meer van overbleef ten einde te laten komen als verlichting.

Nou ja, dat was het voor even. Na een tijdje lang onzeker momenten en die opborrelende kinderwens ging het leven door net of er niks aan de hand was, althans dat dacht ik. Ik kreeg namelijk een bewustwording mee dat mijn vriendin wel heel erg in de knoop zat met haar werk en dat al die nonsens voor niks ‘Laten we maar einde relatie betekenen’ gewoon de oorzaak hiervan was.

Het werk van mijn vriendin speelt hier in mee. Van een sterk intelligente vrouw die alles aan kon is zij veranderd in een ingezakte krop-ellende van emoties. Dat arme ding heeft echt geen prettig leven op dit moment, dacht ik dan! Wat moet ik doen, en wat kan ik doen. Niet zo veel het zijn dingen waar ik geen grip op heb, gelukkig maar want anders zat ik er wel door heen. Lang leve de begeleiders die ondersteuning bieden, maar na tig keer de jobcoach over de vloer gehad te hebben en die niet oplossende gesprekken met de begeleiders die nergens over gingen behalve het werk, begint mij het te dagen dat het niet zo lang kan. Het heeft geen zin om constant te vechten tegen een bierkaai waar geen oplossingen voor zijn, er moet iemand de muren door breken. Ik heb soms het gevoel gehad tijdens zo’n gesprek: Nou pffff, laten we het bij het begin rustig oppakken en de zaken verduidelijken! Maar ik heb geen grip op andere mensen en dat maakt de zaak een stuk lastiger op. Aangezien het werk van mijn vriendin steeds komt opdraven ben ik het wel gewend, ik hoef niet zo veel te doen enkel aal zij er zin aan heeft een knuffel geven of haar bij mee nemen naar een natuurgebied of zo!

Deze inkeer geeft mij wel rust want ik weet dat de zaken grotendeels uit de werkhoek van mijn vriendin komt. Want zij wil zo graat ontwikkelen en verder doorstromen, dit gun ik haar wel maar er is nog een ander dingetje wat mee speelt en dat is de verhouding tussen haar werkbegeleider. Want mijn vriendin geeft om haar werkverhouding.

Dit is de doos van Pandora en een stempel gedrukt op alle niet te bevatten werkelijkheden. Mijn partner die zo wat een mama en kind band wil opbouwen met haar vrouwelijke werkbegeleider. Tja, is het logisch niks is onlogisch maar aangezien de situatie en de verhouding geef ik het een kleine kans ook al blijft mijn partner bitterzoet doorzetten: Want ze geeft om haar werkbegeleider.

Tja, ook dat nog eens. Ik kan er wel een beetje om lachen en denken ach arme ding maak je, je druk om de verhouding met je baas. Anderzijds is het logisch want zij koestert een band!

Wat moet ik hier nou mee, ik hoop toch echt dat dit niet het einde van onze relatie is omdat mijn vrouw zo graag een band wil opbouwen die haar het besef geeft dat er iemand om haar geeft: Dat is wel een hele vreemd manier om onze relatie te beëindigen, een kinderwens aan een kant dat kan ik wel bevatten maar dit!?

Vrouwen blijven moeilijk te doorgronden. Het enige band die mijn werkbegeleider of baas zal krijgen is een preek en een grote bek als de situatie niet deugd, en als het dan niet genoeg is dan daag ik die gene uit om de werkegels aan mijn laars te lappen. Het enige band die zij of hij zal krijgen is Eén enkele keer op bezoek samen met andere collega’s om mijn kunstwerken te bewonderen onder het genot van een kop koffie echt niets meer dan dat.

Emoties zijn complex en niet te doorgronden en zijn deze te doorgronden dan is het hek van de dam. Zoals dit probleem boekdelen zal spreken dan is 2019 zeker nog niet afgelopen als het gaat over de boze demon die op bezoek komt

De boze kers op de taart die dit jaar te boeken staat is mijn eigen bestaan een bestaan die lijd naar een eeuwig duisternis van het niets kunnen zijn.

Wel eens van leegte gehoord?
Men weet niet precies wat met leegte bedoeld wordt omdat dit gevoel onbeschrijfelijk is. Dit gevoel moet eerst volledig ervaar worden tot er bewustwording komt. Maar om het kort samen te vatten het is een droefenis waar de enige vijand je zelve is: Met dit heb je de oorlog gewonnen want er zijn geen anderen meer. Het is het meest duistere kwaad wat er is, zelfs een seriemoordenaar achter je bibs aan is nog spannender en leuker.

Leegte is een kleurloze of ter, wel een betekenisloze bestaan omringt met mensen of objecten die enkel bestaan uit een hap lucht, of niets en wat niets is spreekt de dood. De dood is niks, helemaal niks noppes nada, maar om deze dood te beseffen moet er eerst bewustzijn zijn geweest of bewustzijn zijn om de dood te mogen omarmen. Dood is alleen, helemaal alleen wachtend op een god die je tot de hemelen roept. Leven in leegte is het aller ergste wat een mens kan overkomen zo erg zelfs dat er angsten op de hoek komen kijken want angst kan leuk zijn ook al is het om het ene euforische lekkere moment als de angst een beetje wegzakt te vergelijken met een erge kiespijn die langzaam maar snel weggaat: Nuttig en lekker is het zeker.

Echte leegte is iets wat geen emoties of angsten kent en zelfs niet de dood. Het is leegte en die leegte moet opgevuld worden met objecten, dieren of mensen uit je omgeving met een beetje hoop dat je eigen hersenspinsels je niet in de steek laten.

Er bestaat een woord wat omschreven kan worden als solipsisme, dat bekend letterlijk de enige persoon met een objectieve bewustzijn maar ook dat er geen externe wereld bestaat buiten je zelf, alles zit in de geest van deze waarnemer. Dat klinkt best wel eng of misschien gezellig want je kunt alles doen wat god verboden heeft en je bent zeker bijna alleen maar zeer leuk alleen want de leegte moet toch opgevuld worden met geestelijke waarnemingen die gezien kunnen worden als een eindeloze plezier: Ach alleen ben je toch niet je hebt je eigen geest-gecreëerde wezens om je heen.

Het is een levensechte lucide droom en droom in een schilderij die je zelf hebt gemaakt. Want jij bent immers Salvador Dali of Escher of tig andere kunstenaar of zelfs wetenschappers of nog leuker componisten die de mooiste klassieke muziek hebben uitgebracht. Eindeloos veel plezier maar wel met de garantie dat er buiten dat helemaal niets is. Ik ben, ik, ik heb een eigen identiteit ontwikkeld die als Ik omschreven kan worden.

Een god die zich de pleuris in verveelde, hemel en aarde schiep en daar bijbehorende mooie dingen die ooit onderzocht, gemaakt of gecomponeerd zijn. Het is een feestje voor de complete leegte een leegte die opgevuld moet worden om als leeg te mogen ervaren want echte leegte bestaat dat wel?

Wel als het gaat om zelfmarteling of een kwelling die door omstandigheden zijn veroorzaakt. Maar deze leegte doet pijn en waar pijn is, is gevoel dus helemaal leeg is het ook weer niet.

Maar leegte voelen is een hel die niet met een pen te beschrijven is omdat het de naarste gevoel is die een mens kan overkomen. Nou daar ben ik als de dood voor!

Dit wil ik niet maar ik ben depressief en zie het even niet meer zitten naar jaar in jaar uit te moeten vechten tegen onnodige angsten of paniekstoornissen. Het is een absolute reset knop omdat mijn brein explodeert van ellende. Mijn geest kan het ook al niet meer aan en gaat protesteren en gekke dingen doen!. Want geloof mij als die even slaapt dan is alles magie! Ik kom in een volkomen absurde wereld terecht waar alles mogelijk kan zijn ik leef even mijn droom en besef het ook. Maar ik hou het maar eventjes vol want ik kan daardoor helemaal in paniek raken.

Het idee hebben dat een persoon op straat loopt en plotseling verdwijnt achter een muur of een deur of een toevallige straatje die ik eventjes niet meer wist te onthouden. Als ik elke keer met zo’n gefocuste blik over straat moet waggelen om te kijken of mensen niet plotseling verdwijnen maakt mij compleet waanzin en gestoord. Ik heb nog steeds het besef dat er nog andere bewustzijn wezens bestaan dus ik durf niet achterom te kijken want dan kan die gene boos of irriterend reageren wat op zich logisch is.

De angst dat iemand plotseling kan verdwijnen wordt tijdelijk verbroken om toch stiekem achter die ene grote auto of muurtje te kijken: Kijk eens die mother fuckers lopen nog door of dat er niks gebeurd: Pffffju gelukkig maar!

Maar het idee! Dat alles kan verdwijnen maakt mij toch gestoord bang. Ik moet relativeren dat er toch een objectieve echte wereld bestaat want het is niet echt bewezen dat we in de matrix dansen waar alle hocus pocus mogelijk kan zijn. Gezond verstand heet zo iets, want geloof mij de wereld verdwijnt pas als ik echt dood ga of wil tot die tijd veranderd er niks voor mij en het blijft zoals het altijd is geweest. Ook al ben ik een solipsist ik heb deze schijn realiteit zonder het te beseffen gecreëerd en daar als mens zijn in gaan wonen net of er niks aan de hand is. Daarbuiten kan ik niks weten want dat is voor mij gebeurd in het verloren deel waar ik de weet niet van weet.  Het leven is een droom, slaap zacht want morgen is er weer een nieuwe dag met nieuwe kansen.

Wat het ook is het leven is hocus pocus. Het is magisch dat alles in stand wordt gehouden door bewegingen en energieën waar we de weet niet van weten. Alles is magic en daar ben ik het mee eens. Dat de film en boekenreeks Harry potter is uitgebrachte zegt al  genoeg. Maar over deze tita- tovenarij wel ik het wel een ander keertje hebben.

Af fijn.

Dat maakt het leven mooi, maar 2019 is een bagger jaar voor mij geweest. Gelukkig bestaat deze voor mij een keer en dan is 2019 wat mij betreft voor eens en altijd opgerot!! Doei waardeloze 2019.

Maar nog eventjes 8 dagen volhouden hoor want 2019 is gelukkig bijna voorbij.

Welkom 2020! Je wordt een mooi jaar…