De compleet samenvallende absurde ideeën en concepten die vanuit de kerkers van mijn geest logisch en consistent zijn!

Een mens met gezond verstand zal er niet mee eens zijn, toch probeer ik de uitdaging aan te gaan en ik nu allang De doos van Pandora open heb gebroken.

Het is dwaas, speels en een hoop gedoe samengevat in een vleugje spirituele hoop en belevingen die een ervaring van geluk of ongeluk oproepen.
Het is niets meer of minder hoor, en we worden er uiteindelijk heel vrolijk of helemaal niet vrolijk van, tja dat zal dan maar zo zijn!

Nu ik eenzaam gevangen zin in de kerkers van dit bestaan!

Laat ik eerst met absurditeit 1 beginnen, we weten inmiddels welke labyrint dit op een dwaalspoor zet.

ik heb tijdens mijn reis die noodlottig is toch heel veel inspiratie opgedaan om het, 1 sowieso uit ts spreken en 2 iets moois van te maken!

Vanaf nu wil ik het hoofdstuk afsluiten om er een  compleet samenvallend kunstwerk van te maken die de geest prikkelt om smachten en begeerte.

Het solipsisme, ooit heb ik ter nimmer zo iets overweldigends tegen gekomen en dat maakt angstig en kil.

Wat is solipsisme.

Het solipsisme herkent een enkel bewustzijn, dat van de waarnemer.
Het hele universum en andere levende wezens waar hij mee communiceert zitten in de geest van de waarnemer en hebben geen onafhankelijk bestaan!

Het solipsisme is een ver bovengemiddelde (filosofische) sceptische twijfel die immuun is voor andere sceptische weerleggingen.

  1.  Als ik alleen mijn bewustzijn inhoud ken dan is deze alleen volledig voor mij waarneembaar.
    2. Alle andere mensen of dieren om mij heen zullen misschien wel bewustzijn hebben, toch kan ik het nooit weten of iemand anders ook bewustzijn heeft.
    3. Daarom is er slechts een verlichting mogelijk om maar geen koppijn te krijgen van het twisten en gokken, daarom zullen andere levende wezens om mij heen geen bewustzijn hebben of  zal het hele universum en andere wezens zelf mogelijk hellemaal niet bestaan met de nadruk onafhankelijk bestaan!

Vanaf nu mag u deze lap geleuter met de kleur geel overslaan tenzij u die wilt gaan lezen.

Lees vanaf blauw hoe ik dit schilderij ga beleven.

Sommige wetenschappers en filosofen doen er nog een schepje boven op om te beweren dat een lichaam met al zijn logische reacties geen enkel levend bewustzijn toedichten, dit omdat de meeste  handelingen en gedachten sowieso onbewust afspelen.
Sowieso zijn vele standaard handelingen en primaire levensbehoefte  zoals eten, slapen, seksen, poepen, verliefd zijn, sociaal bezig zijn, en gewoon leven om te leven compleet logisch te verklaren in biologische zin.
Al deze handelingen hoeven zeker niet bewust te zijn.
Sterker nog om van al deze drama’s af te komen tussen lichaam en geest ‘zijn we misschien biologische apparaten die denken dat we bewustzijn misschien omdat het een Illusionaire truck is van onze evolutionaire geschiedenis om onszelf zo in stand te houden?’

En dat maakt mijn neiging tot het solipsisme nog sterker: We kunnen nooit weten of meneer of mevrouw B zich ook echt bewust is.

En dan is het spook zo opgedoemd.
De enige weerlegging lijkt dan destructief, we kennen alleen onze inhoud van onze eigen geest die voor de ander een letterlijk een privé domein is.
Misschien kan het zelfs als fanatiek wapen gebruikt worden ‘mocht je zeker weten dat je bewustzijn hebt’ om andere geesten in twijfel te trekken juist om de uwe te sparen en om anderen hen leven te misgunnen.

Dit laatste is gevaarlijk ‘onzeker’ en neigt al snel naar een metafysische twijfel.

Als ik de enige echte schepspel ben in het heelal die een bewustzijn heeft omringt door biologische apparaten, wat doet de ander er dan in godsnaam toe. Ik ben per direct superieur aan al het andere, misschien wel de gelukkige of de ongelukkige die de enige overlevende is van de oorlogen tussen God en satan!

Op dat moment kan het wetenschappelijk bewezen zijn dat ik maar een mens ben met zijn belemmeringen zonder vrije wil, toch kan ik zeker weten dat ik de meest slimme vreemde vogel ben op moeder aarde want ik ben mij bewust van mijn beperking en kan deze sturen en uiteindelijk super slim zijn en zo uit mijn vrij wil heel vrij zijn in een nog bestaande objectieve werkelijkheid!
Sowieso voel ik mij beter dan mijn lijf, ook al is het van mijn gezicht of te lezen dat ik anders en zwakker ben dan de ander, toch ben ik van binnen almacht en vele malen beter dan alle levende doden op deze aardkloot, waarschijnlijk wel in een oneindig groot universum!

Maar daar zit hem juist de knik in de kabel.
Want als ik de enige niet Zombie ben in dit leven waar komt mijn geest in hemelsnaam vandaan en wat weerhoud materie die mijn lichaam belichaamd zich tot immateriële stof. Dat bestaat gewoon niet want dat neigt naar het substantieel dualisme, dat 2 componenten zich onafhankelijk kunnen bestaan: Lichaam, materieel en geest immaterieel.
Ja, theoretisch is het mogelijk maar in de praktijk kunnen deze 2 componenten nooit samen gaan tenminste als er geen zielenkamer is waar de geest opgeborgen blijft die dan letterlijk naar beneden kijkt en zo binnen het lichaam spiegelt!

Het is bijna onmogelijk.

Doe je arm maar eens omhoog.
Als jij jezelf je arm omhoog duwt dan is het een handeling die in het lichaam binnen jezelf afspeelt nooit een geest die nog eens in je lichaam vast geplakt zit.
Als dit onzichtbare luchtledige stof ‘de ziel’ in je lichaam zal bestaan dan loop je met je zware lichaam zo uit de geest en andersom!.
De geest kan zich nooit onafhankelijk huizen in het lichaam tenzij deze in je hersenen zit, maar de hersenen zijn van stof, maar dan is het bewustzijn slechts een complexe wirwar van neurale activiteiten.

En dat neigt al snel tot conflicten tussen jouw en je ware universele geest.
Maar als de filosofische geest echt bestaat en deze geest het bewustzijn genereer dan moeten er offers gemaakt worden om deze geest in stand te houden.

Als jij je geest bent wat is dan de realiteit?
Is het hele universum en de wereld om je heen een soort van droombeeld?
En verbeelding?
Of een complex gesimuleerde realiteit?

Lag dat maar eens uit.
Als je geest echt is, dan is het de enige noch staande object die bestaat die als de ware objectieve realiteit kan worden gekenmerkt al het andere binnen de geest is een farce en heeft het geen enkel onafhankelijk bestaansrecht.

De hele realiteit zit in de geest van de waarnemer.
En dat wordt oprecht metafysische solipsisme genoemd

En juist, dat is sterk verontrustend.
Dit spookbeeld pest mij letterlijk want ik weet dat ik een op zich zelf staande bewust heb maar ik weet geen raad met andere geesten buiten mijn lichaam en kan dat nooit zeker weten, althans ik kan wel invoelen in mijzelf dat andere mensen om mij heen onafhankelijk bestaan en bestaansrecht hebben maar dat is altijd een gokje wagen.

En, ja, het is zeker mogelijk om iemand anders in mijn geest te voelen en even iemand anders zijn geest te proeven maar als dit om metafysische solipsisme gaat dan is het slechts mijn bewustzijn die dat voelt en weet, kan de andere dat ooit te weten zien te komen?.

Of vele malen bizarder, als ik het zeg en die persoon zegt ‘Ja’ ik voel jouw bewustzijn en de persoon zegt ja, ik ook de jouwe ‘Mooi meegenomen hoor’

Kan het dan niet zo zijn dat die persoon in de ware realiteit zo iets opmerken? En dan kan het misschien zo zijn dat het binnen mij solipsisme wereldje zo iets kan gebeuren: Zet deze malle geestbeleving van de ander in de echte realiteit, dan bestaat zoiets gewoon echt niet!
De hele realiteit  binnen het solipsisme bestaan gewoon echt niet: Punt.
Dus dan kan ik met hen doen wat ik wil ook al is het maar om mijn geest te bevredigen.

Alles is mogelijk in deze grote kerkers die hete gehele universum omvat. Ik ben bevrijd aan de ene kant maar aan de andere kant zit ik gesloten in een eeuwige doolhof waar ik telkens een mislukte poging waag om een ware identiteit te vinden die onafhankelijken van mij bewustzijn heeft.

En daar ga ik een prachtig schilderij over maken, geloof mij
De ze ellende moet er een keer uit!

Het solipsisme kan zeker prachtig zijn want de hele wereld om mij heen is helemaal van mij, en daar kan ik van alles mee doen wat ik wil zonder gestoord te worden door de onafhankelijke ander.
Mocht iemand mij lastig vallen dan wens ik die persoon heel hard weg en probeer ik net te doen of deze persoon(nen) niet bestaan.
U raad het al, ik ben zo vrij als een vogel en kan op exploreer tocht gaan om alles opnieuw te ontdekken.

Ik zal alles intens kunnen ervaren en mijzelf voorzien van de meest prachtige creaties.
Zelfs nieuwe gekleurde fantasie steden bouwen zal een makkie kunnen zijn.
Ik zal hoe dan ook een game designer worden om juist de mooiste spellen te ontwikkelen die de fantasie prikkelt.
Ik zal elke dag naar mijn zolderkamer gaan om daar minstens 8 uur per dag te schilderen en andere creatieve creaties te fabriceren.
Ooit zal er een gehele nieuwe muzieksoort kunnen ontstaan.
Ik zal prachtige symfonieën  kunnen componeren.
De baas worden van legoland, om daar een prachtig wereld te creëren van lego.
Ik zal in alle huizen kunnen wonen en alle muren prachtig beschilderen met kunstwerken.
Landen, Steden, dorpen, wijken zullen nooit meer eentonig het zelfde zijn maar goddelijk en kleurrijk.
Ik zal voor god spelen en nieuwe levende wezens ontwerpen.
Ik kan vliegen naar het universum toe en sneller reizen dan de tijd om nog meerdere planeten en sterrenstelsels te maken.
Ik zal dan heersen en er een mooie flora en fauna act van maken.

De wereld is dan grote speelplaats geworden waar ik van alles kan uitvreten zonder enkele gevolgen.

Sowieso moeten wetenschappers, de overheid, de politiek, en en andere belangrijke mannen en vrouwen flauwe kul hen blaf houden: Ik ben de baas. Ik weet hoe ik mijn wereld in stand kan houden zonder problemen, de ander heeft er geen verstand van, klaar!

Hen donderen maar op.
Deze mensen kan ik altijd als byties gebruiken om mijn act nog kleurrijker te maken, desnoods om de zweep over mij heen te halen wat dan kan lijken op een ingebeelde seksuele drang om mij te weerhouden van al het moois!

De kwade meester.
Een bozer donker bruine kotsmoeder
De heks
De Fabeltjeskrant,
clowns, debielen en andere figuren die ik prima kan gebruiken om mijn droomwerkelijkheid te kleuren.

Ik moet wel, er zit dan niks anders op om mijzelf te vermaken en onzin aan te kondigen want dit is mijn manier van overleven geworden.

Ik zal er een complete interactieve kunstwerk van maken.
Tot de waanzin aan toe.

Dit om de bittere eenzaamheid en mijn gevangen geest die uit onmacht hulpeloos schreeuwt om de onafhankelijke realiteit waar andere mensen en dieren zich ook bewustzijn, de baas te zijn.

Hoe mijn kunstwerk zal worden.

Ik bevindt mij in een hysterische catastrofe ‘Diep onder de grond’ ergens in verlaten kerkers, gevangen in mijn hoofd.

De kommer en kwel van een mooie glimlach van de ander. Hen zien genieten tart de geest en prikkelt de eenzaamheid.

Blije gezichten, en overal te vrede mee!

Als ik mijn ogen dicht doe en slaap, lijkt de wereld weg maar eenmaal mijn ogen open ‘de continuïteit van de ander beschimp mijn ziel’

Help, ik ben alleen!!!

Ik wil ook de ander zijn, ik wil verlost worden uit de gevangen kerkers van mijn eigen bestaan.

Ik kijk om mij heen en zie mensen genieten van het weer, op het gras, op de bankjes of spelend of op het terras!

Was ik hen ook maar.

Alles delen.

De wereld is een puinhoop en een bittere traan.

Maar als ik sterf dan weet ik, ik ben verlost!

Ik hoef mij dan geen zorgen te maken hoe ik mijn uitvaart zal voortellen!

Wat mij betreft houd alles op met bestaan.

De enige uitweg!

Nu blij worden ‘lieve jongen’ geniet van al die mooie blije gezichtjes, en de vrolijke uitspattingen van andere mensen.

Dat is wat telt.

Nu nog deze waanzinnige circus van allerlei ‘Het schijnt zo te zijn’ levensvormen overleven en er een verhaal van maken.

De egotripper die eenzaam lijdt, dat ben ik!!

Maar mijn eigen ik verwerpen doe ik niet, ik wil het einde zien en het verhaal goed afsluiten.

Tel je zegenen.

Eenzaamheid kan duister zijn maar ergens ben ik volmaakt. De puinhoop in een grauwe grijze woud, en plek met groene moerassen. Klanken van monsters die mijn ziel irriteren en scheten van zuurbraaksel die mijn leven zal bepalen.

Ergens in dat woud is een boom van verlichting.

En dan weet ik het zeker!

En dan denk ik!

Ik ben te vrede, en al helemaal als ik mensen om mij heen beleef die de kaneelstokkendans doen.

De poppetjes die overal een drama van kunnen maken!..

”Ik zie jullie, en ik weet jullie te vinden’, overal: Maar ik draag jullie zorgen niet, hoe heerlijk is dat!’

En dan snel die boom knuffelen…..

De grijze woud vertelt mij een verhaal.

Hoe het zal worden.