De ene droombeeld komt te gemoed en dan vervolgt al in een rap tempo de ander met nog intensere realiteitsbesef.

Ik denk niet maar ik droom, dat is de werkelijkheid die wat mij betreft de precieze puntje op de i is.
Maar het verlangen is er haast niet want soms lijken de realiteiten waar ik naar toe kan ineens langzaam maar zeker te verdwijnen. Het is lijkt of bij de volgende verbeelding het slechts een splinter dun grauw kwetsbare laagje is die zo doorzichtig is dat het weer oplost.

Erg jammer, maar soms lijkt de hunkering wel degelijk aanwezig en laat ik mijn geest volgen op naar mijn eigen gecreëerde geestsplinters die zo prachtig kunnen zijn/

De gekleurde hemel is daar een van en daar wil ik zeker over na denken hoe ik dat wil gaan uitwerken. Het is geen filosofie of een wijsbegeerte. Even geen gedachtegeouwehoer over zaken maar gewoon openstaan voor een totaal nieuwe ervaring zonder mij af te vragen of deze objecten wel de taal bezielen.

Er blijft zeker ruimte over voor een discussie en een mooi verhaal, maar daar blijft het bij.

Momenteel luister ik muziek dus ik moet niet te diep concentreren op wat ik nu typ.

Maar laten ik maar voorzichtig bij 1 beginnen: De gekleurde hemel, wat houd dit precies in.

Het was een overweldigend jaar geweest in 2020 en een wijze leer om mijn verplichte ego die de andere mij als stempel hebben gegeven te verwerpen. Het was een nieuwe koers in varen naar verlichting.

Het was een droevig, intens, speels en vooral wijze les geweest om mijzelf in mijn diepe gronden te proberen te accepteren. Het was vooral een moeilijk jaar geweest met vallen en opstaan.
Daardoor ben ik in de diepere lagen gaan kijken van mijn besef van het leven.

Ooit wandelde ik met het gevoel dat de totaliteit om mij heen zich snel afwisselde met eigen gekleurde gedachtes.
easy minded doorlopen en alleen vanaf het moment dat ik mij bewustzijn toe paste op een levend wezen of een object indien wanneer nodig was. Ik had genoegen met een wereld om mij heen die nagenoeg voorbij schoot en de zaken die voor mij belangrijk waren waren ook heel belangrijk. Als ik communiceerde dan ontvouwde mijn gezichtspunt precies waar het op concentreerde ‘het gezicht van de persoon dus!’
Dit gezicht leek wel heel groot te zijn, enkel zag ik een groot gezicht die volledig in mijn raamvenster van mijn bewustzijn paste.
Dat was toen, maar nu moet ik juist heftig inspannen om mij minder bewust te zijn van de omgeving en mij meer te focussen op punten waar mijn aandacht naar toe gaat!
Alles om mij heen ervaar ik per direct in het zicht waar de grenzen van mijn ogen rijken.
En dat is een hele flinke ruimte waar ik mij van bewust ben.
Dan is het toch even een stapje terug doen tijdens het communiceren met een mens!
Ik ben mij bewuster dan ooit maar dat heeft zeker heel vel nadelen.
Dit durfde ik nooit te dromen dat door zijn fantastische wereld kan kijken ‘een raam en een een qualia-soep van allerlei sensaties die compleet heel zijn’

Maar wat is het toch fijn om lekker in mijn verbeelding te zijn.
Nu is het voor mij belangrijk om creatiever te worden en beroep te doen om nog meer creaties te maken.
Toen ik een stuk jonger was, was het een manier geweest om te overleven.

 

Toen ik jong was!..

Mijn broer was altijd een wiskunde typ geweest en goed in cijfers. De eerste 2 zussen, Sanne en Eva waren super sociaal en typische de alom extraverte levensgenieters. Mijn jongste zusje Verena was des tijds nog erg jong waardoor ik nog geen beeld bij kon vormen.

Het waren prachtige jaren geweest toen ik tiener en twintiger was maar ook hele spannende en beangstigende jaren omdat ik stijf stond van alle stress en angsten.

Als kind zijne was ik al bijzonder maar in mijn 20er jaren kreeg ik een rijpere geest waardoor ik veilig terug kon trekken in de kerkers van mijn eigen verbeelding. Ik verbeelde mij alles van A tot Z in. Het was de enige uitweg om de realiteit maar niet te kussen.

Ik ben de Filmman, een typische verbeeldingskunstenaar die ware beelden beleefd.
Het is vooral spannend en heel leuk welke ervaringen deze oproepen.
Toen ik 20er was fietste ik heel graag in het bos of in andere soortgelijke natuur gebieden. Mijn zolder was mijn rustplaats waar ik kon terug trekken als een strijder om daar met kunst bezig te gaan, en de computer stond altijd aan.

Maar omdat dit vreemde ding (de computer) in mijn zolderkamer stond had ik altijd het gevoel dat mijn drang naar gamen en muziek luisteren op de Pc veel steker was. In plaats van schilderen, computerde ik veel vaker. Maar zeker te weten, ik schilderde ook.

Des tijd was ik druk met van alles bezig en ik was energieker dan ooit. Als ik naar buiten ging had ik altijd mijn ingebeelde dames vriendjes bij mij waar ik leuke en fascinerende gesprekken mee had.

Het waren kopieën en soortelijke mensen in de toen realiteit maar wel zo danig aangepast dat het eigenlijk compleet niet bestaande mensen zijn bleken te zijn!

Het lijkt doodeng, niet bestaande mensen verbeelden en dan nog eens dat ik de enige was waar ik mij van bewust was.
Ik maakte met de dames van alles mee en het was beren gezellig.

Maar er waren ook momenten vrij dat ik een hele andere verbeelding had. Ik was dan een supermachtig wezen die de bliksem kan laten neer slaan op de wereld. Ik had toen al superkrachten in mijn verbeelding waar ik letterlijk van alles mee kon en dat waren niet bepaalde grappige of poes lieve dingen.

Hoeveel mensen ik wel gedood, gepijnigd of gemarteld hebt in ik mijn eigen verbeelding, het is niet meer tellen zo veel.

Oorlog, wanhoop, weemoed dat prachtig verbeeld in postapocalyptische omgevingen waar ik volledig speelvrijheid had.
Er waren Tanken, vliegtuigen, superkrachten, gevaarlijk bommen die ik met mijn laptop kon bedienen.

Altijd ontsnapte ik de dans van de politie of het leger die mij achter na zat.

Ik moest zeker ook incasseren en vreselijk vervelende boze dialogen aan gaan met mensen, maar dat lukt niet. Meestal moest alles kapot of onthoofd worden, of het hart werd er uit gerukt.

Het waren vooral wat basale en minder complexe verbeeldingen die ik mij ingebeelde omdat ik tijdens deze rit altijd teleurgesteld was in de werkelijkheid, en ik er geen raad meer van had!

Tijdens ontspannen periode kwamen de gezellige leuke dames weer om de hoek kijken waar ik het altijd heel plezier mee had.

Letterlijk waar, ik had een dubbel leven of misschien wel een verviervoudigde realiteit waar ik in leefde. Het is aan de ene kant heel triest omdat ik de realiteit niet meer aan kon, smachtend naar een deugdzaam leven.
Maar aan de andere kant, wat heb ik het gezellig gehad met mijn verbeeldingsmensjes.

Het is soms een tijdje rustig en heel kil geweest omdat ik deze dames niet meer kon verbeelden in mijn bewustzijn omdat juist in dit leven meer warmte kreeg, wat op zich juist mijn bedoeling was en is.

Ik werd langzaam maar zeker volwassen waardoor de verbeeldingskracht anders en vooral veel kleurrijker werd, maar ter gelijke tijd komt het tegenwoordig veel minder voor en lijkt het zeldzaam dat ik werkelijk in een andere realiteit ben.

Nu putten mijn eigen verbeeldingen mij uit net zo zwaar dat ik op ten duur geen puf meer voor heb. Sowieso ben ik volwassener waardoor ik minder in mijn eigen realiteit zit.

Bovendien heb ik het hier heel goed voor elkaar momenteel en heb ik er geen plek meer voor om de hele dag met een hoofd vol ingebeelde vriendjes te lopen!

Maar als de verbeelding er is dan is deze heel intens en kost het heel veel intellectuele geestkracht.

Vooral het kleurkarakter is veel mooier en gaver. Als ik mijn verbeelding kan bleven sta ik middenin en letterlijk in die realiteit en schiet deze echte realiteit voorbij.

En een van deze prachtige ervaring wil echt verslag over doen.

Het is een hemel die heel kleurrijk is en waar alle supergoden hen dienst draaien.

In 2020 kwam zo’n intense verbeelding mij te gemoed dat het veel indruk op mij heeft gemaakt.

In mijn verbeelding zit ik in het begin op het strand.

Het water was prachtig helder licht en fluoriderend blauw.
Ik ging op pad en ontdekte ik de omgeving.

Het was een prachtige rit van nog geen 2 minuten maar wat ik onderweg allemaal tegen kwam: Amen!
Engelen, levende mooie wezens, elfjes.
Prachtige gekleurde bloemen naast het pad.
Het leek een echt levende wereld die bijna zo echt voor mij leek dat het misschien wel die ene realiteit is waar ik altijd van durft te hopen.
Ik liep rustig verder en alles was gewoon kleurrijk en levendig.

Maar dan, plotseling leekt het wel of ik in die realiteit werd gezogen en opeens kwam er een demon te voorschijn die met zijn grijze lichaam mij terug stuurde naar deze realiteit. Het enge ding leek wel een Alien in combinatie een gitzwart geblakerde inktvis met hele grote tentakels.

Omdat wezen heen voelde ik lichte tinteling of truxia of soort van spiegelgevoel in combinatie 5V stroom tintelend door het lijf heen.

Mijn geest werd letterlijk terug gestuurd naar deze realiteit.

De verbeeldingsrealiteit loste op en bestond niet meer. Het was weg, vanaf die tijd heb ik altijd zo’n back-up in mijn geest gekregen.

Als ik in verbeeldingsmodus zit dan kunnen deze compleet oplossen en wordt ik weer terug geroepen in deze realiteit. Dat vindt ik aan de ene kant heel erg jammer maar ik weet ook dat op ten duur de koek op is! En mijn eigen absurde realiteit zal verdwijnen waardoor ik het met deze moet doen.

De verbeelding zal voorlopig nog wel een hele tijd blijven maar op ten duur als ik ouder en ouder wordt zal dit wel het einde van mijn leven kunnen betekenen.

Als mijn verbeelding weg is dan vergaat mijn geest en zal de dood zijn intrede doen.

Mijn verbeeldingskracht is de bewustzijn gezondheid, letterlijk.

Als deze ophoud dan besta ik niet meer!

Maar als ik weer intense realiteit kan beleven in mijn verbeelding dan doe ik zeker verslag.

Het is keigaaf zo’n geest-gesimuleerde wereld te leven waar ik de baas ben.