Tja als ik mij in een ongemakkelijke positie kan wringen dan is het maar zo, maar welke gek wil zich nou negatief voelen om verveling te voorkomen dit ter, wel alle gemakken voor handen liggen.
Op dat moment ben ik een monster die de hele wereld negatief ervaart.

Alles ligt bij mij voor het oprapen. Als het nou gaat om kunst te maken [Gamen, Met technisch lego aan de gang gaan, postzegels uitzoeken, muziek luisteren of een lekkere wandeling maken] Alles is mogelijk maar eigenlijk doe ik niets, ja dat hele nare gevoel dat ik alles weiger om maar wat te gaan doen om mij nog lekkerder te maken.

Wat is mijn doel om alles te weigeren, zijn het mijn hersens die lui zijn en geen zin hebben?

Nou, nee want als ik ergens mee bezig ben dan doe ik het gewoon met volle plezier…

Is het een gebrek aan motivatie, tja logisch gezien wel maar eigenlijk nutteloos want al ik zin heb in dingen te doen dan doe ik het expres niet.

Of is het een dieper gelegen probleem, misschien de angst om iets af te maken en weer eeuwig te tobben om weer iets nieuws te verzinnen. Sommige dingen moeten nu eenmaal gekocht, gecreëerd en tig keer beluisterd worden om enigszins mijn wil om iet te gaan ondernemen te bevredigen.

Het is een kwelling en de diepliggende angst om mij de ziekte in te vervelen en dan door het vervelen bank hangen.

Het is een afschuwelijke gedachten om in de allesomvattende leegte te leven waar niks te halen valt zelfs niet het voelen van lege bewustzijnsvormen te voelen of de lege omgevingen te omarmen: Het is waardeloos, zo waardeloos dat de hele dag door slapen, over-vreten het enige is wat dan telt.

Ik wil niet in stilstand land leven waar niks te halen valt zelfs niet die eeuwige rondje wandelen in onze buurt. Zie, ik ben bang dat dingen afgemaakt worden en dat een voldane climax even een bevrediging is.

Een mooie schilderij is pas een feestje als ik in de eeuwig met deze schilderij kan door werken en bijna af lijkt dit ter wel hij niet af komt. Het zijn dingen die niet af worden gemaakt maar gek genoeg afkomen om aan iets nieuws te beginnen.

Het zijn de omgevingen die ik bewonder tijdens een wandeling en elke keer weer iets nieuws ontdek. De wil om te ervaren en te creëren tot het af maar net niet af is gemaakt of is bewonderd. Maar eigenlijk moet er een eind punt zijn om een iets nieuws te ervaren en/of te creëren anders lijkt de wereld in mijn ervaring wel stil te staan.

Het is een eeuwig paradox waar geen ultieme bevrijdende oplossing voor is. Maar ik moet een voet zetten tot hier en niet verder en dan weer iets nieuws ontdekken en scheppen.

Dat is ook een eeuwig marteling als het gaat voor mij om kunstenaar te zijn.

Maar er ik moet relativeren en een beetje in de toekomst kijken om nieuwe ideeën op te doen. Maar ik ben eerlijk gezegd een beetje bang voor nieuwe ideeën en ervaringen omdat ik geconfronteerd wordt met fouten of erger dat een gecreëerd iets verneukt wordt door mijn eigen fout. Als het gaat om wandelingen maken of een stukje fietsen in een ander gebied, ik ben nogal terughoudend en bang voor andere mensen!
Hier ligt het probleem!!!

Gamen en filmpjes kijken kan ik altijd wel maar dat zijn amusementen die op ten duur erg gaan vervelen en figuurlijk wonden in mijn geest doen laten branden vanwege die domme constante onzinnige bezigheid op dat moment.

Een vlotte hap is op zijn tijd wel erg lekker en bevredigend dat zeker en ik doe weer nieuwe inspiratie op maar of het echt zinvol is?

Om tot rust te komen van alle indrukken en kunstzinnige bombast is het wel erg lekker om Italo disco, euro house en gabber house te luisteren. Soms is het heerlijk om hersenloos vijanden neer te knallen in een brute computerspel zoals doom of Serious Sam.
Ik geef het ook toe dat het heerlijk is om samen met mijn partner lekker the voice of holland  te kijken.