Tijd is een ding, wat mij betreft schaffen ze de klok maar af en dan kunnen we gewoon weer terug gaan naar ons natuurlijke basis zonder verplichtingen en kommer en kwel.

Tijd is wat lichtbundels doen bewegen in de ruimte, materie die onze brein is ervaart om als het zijn op deze wereld te mogen ervaren. Maar de geest blijft bestaan ongeacht of het afhankelijk is van materie. En dat maakt het een beetje zot.

Want onze ervaringen hoe wij als mens zijn dingen ervaren is niet in woorden uit te drukken en dan komen we ergens terecht wat we probleem van andere geesten noemen. De tijd en ruimte en ervaringen die zoal spelen en ons de indruk geven dat we leven is niets meer dan een vlugge geblaas wat opeens kan verdwijnen. Tijd wat de klok gaan geeft is daarom levens gevaarlijk omdat juist deze onnatuurlijke tijd strookt met onze werkelijkheid. We ervaren niet ons leven maar we ervaren op die manier de klok.

Als ik wordt geconfronteerd met klokken dan schiet ik al in paniek omdat de cijfers mij de indruk geven dat het leven niets anders is dan niets, helemaal niets. Er is geen stil moment maar een moment dat ik in beweging moet gaan omdat anders alle dingen worden vergeten of verdwijnen die mij een unieke ervaringen geven. Tijd van klokken wist als het ware al mijn ervaringen weg, zelfs de mooiste dingen die ik kan creëren bestaan niet meer, het enige recht om te mogen blijven bestaan is dat ik mijn creaties kan laten zien aan andere mensen die zich kunnen bewonderen. Er volgt een mooi gesprek, een gesprek waar ik het vaak over wil hebben, dat is leuk en bied troost om mijn ondragelijke kunstenaarsbestaan nog een beetje zinvol te maken.

Als ik stil op mijn zolderkamer een mooi schilderij van mij zelf maak dan is het nuttelozer dan nutteloos, het hele concept of erger nog materie wat voor mij een zinvol bestaansrecht geeft verdwijnt in het niets, het enige wat overblijft is hier en daar wat kloddertjes verf en een mooie tekening die met de kloktijden mee in elkaar geflanst is. Ik voldoe mijn tijd en het heeft geen zin om weer een mooi werk te maken wat helemaal van mij zelf is.

Mijn kunst is de solipsist want mijn werk heeft geen betekenis alleen een betekenis voor mij zelf. Het communiceert niet meer omdat het verdwijnt en ooit zal ooit oplossen tot het niets. Mocht ik eeuwig kunnen leven en de gemaakte klokuren bestond gewoon niet dan kon ik altijd mijn werk bloeiend houden een er voor zorgen dat het nooit zal verdwijnen. Maar nu moet ik mijn werkjes toch laten zien aan andere mensen zolang de tijd nog strekt.

Communiceren met andere mensen heeft zo’n diepe betekenis dat dit wel zo het enige nuttige is wat in het leven als waardevol aangezien kon worden.

Ik ben geen god die even die nare klok kan laten verdwijnen, ik ben geen persoon die zijn eigen slingers op kan hangen om zo doende met een toverstaf mijn leven dragelijker te maken zodat ik altijd euforische kan zijn. Wel moet ik dan een wereld creëren die wel een beetje tegengas bied ‘Misschien wel een boze baas of begeleider, of weer die nutteloze maar zeker zinvolle discussies over het huishouden met mijn partner’. Voor een goed leven moet gevochten worden, maar alsjeblieft die klok is echt een doom en nog erger dan de duivel zelfs. Ik kan niet tegen die klok en het maakt mij heel erg ziek, in zeker zin als ik de confrontatie met mijn eigen geest moet aangaan. De klok is afspraak maar kan ook dingen uit het niets geen betekenis meer geven. De deugen is alleen goed voor een potje stoeien als ik in de ochtend weer vrolijk uit bed moet omdat de schoonmaker weer op de stoep staat. Overal hangen die vreselijke klokken, in bushaltes, op stations, op werkplekken meer dan genoeg zelfs, op de radio, tv, computer, en zelfs het in ons normale biologische alsook fysica wereld zijn er atoomklokken die precies aangeven hoe laat het is. Er is geen land mee te bezeilen geen was mee te wassen. De klok is de vijand en geeft het leven geen betekenis en het maakt alles zo kleurloos.

Tijd van klokken moet afgeschaft worden, maar hoe?

Ik weet het niet, maar tijdloos leven kan zeker wel. Even geen mobieltje, of computer, even niet naar mijn werk waar tijd de enige blijkt te zijn wat alle liederen bij elkaar doen houden. Ik wil rust en kalmte en heerlijk zitten op zoldertje om lekker te schilderen. De mens heeft het zo ontiegelijk zwaar en lijkt moedeloos te vechten tegen de klokken omdat deze verrekte maatschappij alleen maar tijd en nog eens tijd is. De mens is gedoemd om te mislukken en zal zich splitsen in biljarden, biljarden nullen aan bits data in computers gestopt.

De mens zal ooit slaaf zijn van de matrix en mag dan kiezen om een echte mooie bestaan te leven zonder klokken maar wel met de gevolgen dat een iemand de enige bewustzijn waarnemer is in dat universum of een het saaie bestaan met klokken, maar wel heel gezellig hoor. Kiest u maar.

De natuurwetten worden bedankt, zal ik maar zeggen!. In dit leven is er geen weg meer terug en is het kiezen tussen 2 kwaden.