Over landje pik gesproken ‘nou ja, ik heb voor het halve gemak onze hele zolder gedomineerd met allerlei hobby spulletjes waar ik mij bezig kan houden.

De zolder is de laatste plek waar ik mij bevind mocht het einde der tijden zijn.

Zoiets als een  meteoriet impact of een zware alles vernietigende super storm of oudejaarsdag waar ik met alle ironie de kleurpracht in de wolken zie oplossen. Het is een plek waar ik de buitenwereld alles toe kan wensen zonder dat het direct invloed op mij heeft. Ik kan zielige doen en de melancholie overheersend doen voelen.

Echter is het ook een plek waar ik ooit ben begonnen met spulletjes verhuizen en uit het raam te kijken waar vuurwerk de lucht in oplost.

En het begin was het een onoverzichtelijk rommelzolder en nu is het een andere rommelzolder geworden een soort van 2e huis waar ik mij fijn in voel, ook ken ik een 3e plek waar ik mij fijn voel, de logeer kamer waar mijn computer staat.

De zolder is een fantastisch plek waar ik in volle glorie mijn verhaal prachtig kan vertellen en waar ik tot rust kan komen. Alles is overweldigend met verloren en half afgemaakte of afgemaakte kunstwerken. Er is technisch lego, postzegels en oude foto albums waar ik trots mijn verhalen over kan vertellen onder het genot van een stukje muziek.

Ik heb heel wat lp’s in de kast staan en nu nog pas gekochte exemplaren waar ik blij mee ben. Ik kan feesten en de ballonnen ophangen en een flesje wijn optrekken en volle genot op de tafels dansen of proberen leren te vliegen alles is mogelijk op zolder. Ik voel mij daar thuis en duik diep in mijn jeugdige geschiedenis tot de oudste foto van mij aan toe.

Een plek waar de logeer kamp voor mensen met autisme telkens weer tot bloei kan komen. Die ene foto met een vriendinnetje romantisch bij een openhaart. Ik was een kleine knul die volop genoot van het leven en deze onvoorspelbare  gevaarlijke wereld kon wegdrukken door beschermd te voelen onder vleugels van mensen die er voor mij waren. Ik was een kind die graag naar een pretpark wou, wilde gaan zwemmen, en andere leuke uitjes fantastisch vond.

Ik merk aan de foto’s van het NVA kamp dat met de pubertijd de dingen veel saaier oogden want ik werd ouder en het leven was ook minder prachtig.

Maar wat heb ik genoten als kind want de foto’s van deze tijden zijn potsierlijk en roepen bij een verhaal op dat ik nu mag gaan leven. Alle herinneringen komen tot leven ook al die doen deze herinneringen veel pijn. Er is niets prachtiger dan melancholisch zijn onder het genot van een plaatje tchaikovsky en dan droevig zittend naar een van mijn schilderijen te staren.

Nu ben ik kunstwerkjes aan het maken en de andere keren zoek ik mijn postzegels uit met de mooie herinneringen dat ik als jonge knul er intens van genoten heb met allerlei leuke situaties van dien.
Ook ben ik bezig met technisch Lego want kennelijk verzamel ik vooral Lego hijskranen waar veel werk in zit.

Vorig jaar was de zolder een plek geweest waar ik elektrische apparaten verzamelde of oude elektrische dingen uit elkaar haalde om er kunstprojecten van te maken echter bleef dit tot het opstapelen van dingen der dingen om een algemeen abstract beeld te creëren die ik fotografeerde.

De zolder lijkt eerde een plek waar ik de kunstenaar kan uithangen en veel herinneringen oproep vanuit vroeger. Het is een plek om even bij te komen of misschien een bordspelletje spelen of een puzzel te maken. Heel veel is mogelijk maar de herinneringen blijven daar heel scherp aanwezig omdat alles in mijn leven samenkomt en verpakt zal worden in mijn eigen gecreëerde kunstwerken.

De zolder is een plek waar ik een feestje vier en met plezier kom. Het is een snoepwereldje omringd door bittere noodzakelijke apparaten zoals wasmachines die soms de wasjes schoonmaken want ook de was en het huishouden moet gedaan worden.

Kortom de zolder is een plek waar ik mij thuis voel en graag naar toe trek om even bij te komen en af te zonderen van de echte werkelijkheid!