De kleurrijke huizen, de grappige monstertjes, de sierlijke boompjes en de gedreven speeltoestellen.
Ieder object vertelt zijn eigen gebeurtenis die compleet in het dorpje samenvallen.
Wandelend door deze wereld geeft mij hoop en moed.
Wachtend op een fantasie die de kleurrijke paden de schimmen des onheils vernietigen.
Het is een psychedelische trip door regenboog land ver weg van de bewoonde normale wereld.
Als alles in beweging komt is er een nieuwe wereld gecreëerd.

Soms heb wordt er door mij een baal dag ervaren maar vaak dezer tijd is het een chaos Mind vol weemoed van vallen en opstaan.

De gedachten over weerzinwekkende leegte overkoepeld mij.
Mijn angsten zijn even de werkelijkheid geworden maar vertrekken op ten duur gelukkig.
Alles in de tuinen van dit leven verteld zijn eigen verhalen, verhalen over de rimpels van geluk maar ook de droefenis van het leven.

En blikwerpen zo vanuit mijn raamvenster zo naar de tuintjes toe geeft mij een gelukzalig gevoel omdat ik daar de kleuren en prachten van de natuur ervaar.
De natuur is in volle bloei maar alles om mij heen en dan met name in mijn zelve is dodelijk stil.
Mijn bewegende pad vol gevaren waar oerlawaai en een kakofonie van pestende prikkelingen die ik zo als de externe realiteit aannam vliegensvlug in een wilde pad van menselijke drukte is goed als verdwenen.

Er is een stilte omdat de continuïteit een andere laag op mijn ziel ontwikkeld heeft.
Het is een onbeschrijfelijk gevoel die ik kan vergelijken met een akoestiek isolatie waar alle zintuigelijke en lichamelijk ervaringen binnen in de buitenwereld flink gedimd zijn en niet door en door stromen.

De echo’s van het tikken van de klok die ik op elke bewegend object, lichtgolf, geluidsgolf kon ervaren is nu niks anders meer dan slechts een enkele wijzerslag van de klok. De na effecten of het doorstromen van alle ervaringen op een wijzerslag an sich zijn verdwenen: Vandaar de doodse stilte!

De chaos mind is vervangen door rust en kalmte maar ter gelijke tijd ervaar ik een soort van onheilspellende deprimerende doodsangst van sterfelijkheid.

Dood ga ik zeker nog niet en mijn geest houd niet op te bestaan maar er is een vermoede dat mijn eigen belichaamde ziel een andere fase in gaat.

De fase van minder chaos en een jeugdige leven.
De klok tikt door tot ik over een aantal maanden 40 ben.
Dan behoort mijn lijf en ervaring niet meer bij de jongere levendige generatie maar bij de jonge senioren.

Het besef is heel goed aanwezig en dat ervaar ik maar al te goed.
Na een intensieve prikkelende jeugd vol snelheid, power en de niks vermoedende na echo’s zullen eerder tot mijn kunstdroom behoren.

Maar na het zien van tuinen bij diverse schattige huisjes weet ik wel beter. Alles komt tot bloei en geeft geuren prijs waar ik zachte gevoelens van krijg.

Het is een mooie stille wereld waar de vogeltjes fluiten.
Het idee om samen te vallen met de stille natuur is veel aanwezig want na alle jaren chaos Mind heb ik dat wel verdiend.
En dat verdiend een hoofdprijs want door middel mijn verbeelding te gebruiken kan ik mij elke klimrek of speelobject verbeelden om zo doende alles in levende beweging te krijgen.

Schommelen en wippen zijn voor mij een ware gevoelservaring van bewegende tijdsvallen en drukte binnenin de complete rust die ik ervaar.

Het is een mooi geheel om de rust te ervaren maar ter gelijke tijd moeten de echo’s wel tot bloei worden gewekt en dat kan mij in die piepkleine wereldjes van geluk.

De trip van de psychedelische effecten in deze dorpen benadrukken ook de jongere jaren waar stevige Dance Muziek de norm was. Vandaar dat het ook nog eens een energieveld opwekt die de echo’s toch denkbeeldig door laten stromen in mijn geest.

De monstertjes zijn het levenspad val gevaren geweest en nu de stilte voor de storm.

Want wie weet, zal ik ooit weer ontwaken in een druk leven vol onheilspellende jeugdige taferelen.
De fase van kleuren blijven mooi tot bloei tot het moment aangebroken is dat alles weer stoeptegel grauw aanziet zoals het in mijn jeugdige jaren was.

Want de doorzichtigheid van alle mensen kennen zo hen grillen.
Waaks zijn en de rust tot mij nemen.

Elke weekend tik ik daar wel een biertje op.
Lekker chillen en rusten om zo doende de denkbeeldige lawaai tot een ultimate te laten bloeien.

Ik verlang weer naar drukte en chaos.

Maar ik wordt ook oude, dat is te merken en misschien ook goed ook.

Er zijn andere prioriteiten gekomen in mijn leven.
Het chaotische leven vol kinderwensen, onzekerheden in mijn relatie des tijd, het eeuwige gejammer over mijzelf te overstijgen is wel voorbij.

Nu het rustige leven die balans kan houden.
Het hier en nu waar ik de klok op gelijk kan zetten.

De ene week sociale contacten opzoeken.
En de ander week tuintjes gluren bijvoorbeeld?