Gelukzaligheid zit hem in het creëren van prachten en het fantaseren van andere werelden!

Vandaag was ik in AtelierZ waar ik het prima naar mijn zin heb.

Een plek waar vrolijke gemoederen mij te gemoed komt althans zo ervaar ik het.
Het is niet zomaar een plek, het is een plek waar pimpelpaars met zijn stro-ondergoed op zijn groene hoofd van harte welkom is.
Het is een plek waar kinderlijkheid juist rijpe volwassenheid is, een plek waar verantwoording vanzelfsprekend is.

Dit is direct maar ook met tussenwegen die gevoeld mag worden. Het is een paradijs of een pleasure dome waar zingend, lolmakende en soms feestend kunstenaars met hun kunsten en creatieve uitspattingen mijn wereld een beetje opvrolijkt!
Alles lijkt mogelijk, het is een wereld met zeer kleine opstootjes waar gelach een draaiende hoepel is die het weer vermakelijk maakt.

“De gesmeerde boterhammen die niet deugen, welke van de oude garde in atelier kent het niet”

Het is en was een droom die nu verder anders gedroomd kan worden ook al lijkt het diezelfde droom.

“In het verleden lijken de zaken een beetje een gedroomde nachtmerrie die gek genoeg kortstondig leek te zijn…”

Het was een plek waar penetrante meurende verf vermengd met wc luchten je te gemoed kwam toen de duren wagenwijd open waren.
Het was een plek, slecht met een kast waar schoenen en koffers als een huis stonden en versierd waren met primaire kleuren van Amsterdam Acrylverf, ik wist nog goed de potten met de witte deksels.
Het was een plek waar gehakt balletjes, knakworstjes klokslag vrijdag een gewoonte was .
De broodjes met mosterd  met als gevolg dat mijn stinkende boeren naar boeren rook van al dat mosterd verderf en vleeswaren waar ik van genoot.
De koffie was heerlijk ook al was het slappe prut.

Nu, jaren later zijn er dingen veranderd net zoals de deksels van de Amsterdamverf, want die hebben nu een andere kleur.
Het maakt niets uit de sfeer blijft goed en de leuke mensen daar blijven probleemloos hun werkjes fabriceren.

Het is de meest ideale plek waar discriminatie, hiërarchie en polarisatie niet bestaat.
Er is geen woede en geen gezeur.
Alleen maar vrolijkheid met een goed bedoelde humeur.
Het is een plek waar uit verveling gespeeld mag worden in de zevende hemel.
Er mag met de bal gespeeld worden en de speeltjes komen mij te gemoed en rijden, bewegen of rollen bijna onder onze voeten door.
Schilderen, prut maken, alles is mogelijk als het maar binnen de lijntjes blijft van grenzeloos vermaak zonder serieus geneuzel.

De bombarie zal ons daar wel te gemoed komen maar dan blijft het een klein conflict van lekkere wijven met blote kutten vereeuwigd op een mooie vierkante kartoenen doek.
Het enige wat dan overblijft is soms de muziek waar ik bral aan heb althans als onze grote kunstenaarsvriend M.Morselt zijn luchtledige  dwazen carnaval meuk op zet,  die mooie radio is dan slechts een duivelskastje waar ik liever de sloophamer op laat botvieren om de mooie binnenkant te observeren.

Maar M.Morselt blijft onze koning der kunstenmakers die het atelier vereeuwigen tot een leuk kleurspel vol vermaak wat iedereen leuk vindt.
D. Oostdam siert de boel en maakt er altijd wat leuks van!
A . Bailee staat als een huis en is immers da bakermat van het slechts schilderen van zijn verzinsels die hij pats-Boem uit zijn verbeelding tovert.
De rest viert ook feest en ieder heeft zijn eigen unieke onwerkelijkheid of bewondering die de samenleving wel kan gebruiken.
Alles sier en is prachtig tot wel de kleinst detail, begeleiders en vrijwilligers niet uitgezonderd.

AtelierZ zie ik als een goudmijn die eindeloos in het universum stuitert.
Het is een plek waar alles plezierig kan zijn, neem een kijkje in de ruimtes en de verwondering zit in ieder kast.
Ik kan van alles noemen: Roept u het maar, want zelfs knikkers, verloren elektronische onderdelen en een te iets gek dingetjes zijn daar wel te bewonderen ergens verstopt in een hoekje.
Ik kan het zo gek niet verzinnen: Alles wat kleurrijk is en glinstert staat als een huis.
AtelierZ is letterlijk een schatkist vol met surprises en een glimlach bijna op ieder zijn gezicht.

Eenmaal op straat, en het besef is wel duidelijk: AtelierZ is Plato’s grot want het lijkt daar allemaal zo vredig en mooi.

“Eenmaal de deuren gesloten, ieder zijn ellende en dat geld voor elke collega die ik tegenkom”

Het was slechts een natte droom vol verwondering maar wel eentje die telkens terug komt en ik maar hopen dat dagelijkse realiteit net zo potsierlijk zal worden.