31 oktober heeft mijn vriendin een eind aan onze relatie gemaakt ‘Een relatie dus wankel was de laatste paar jaar’ maar wel even 12 jaar geduurd heeft.

Ik heb mazzel want geen een enkel vrouw houd het zo lang vol, sterker nog de eerste indruk is compleet bagger.

Een lelijke wanhopige nietsnut is nu verlicht en wordt hopelijk niet meer wanhopig. Ik zal ten eeuwige door dit verder leven gewoon vrijgezel blijven en niet meer noodlottig op zoek gaan naar een andere partner.

Verliefdheid kan ik onderdrukking maar ik moet oppassen dat ik niet verzink in andermans mooie gezicht die zo de schoonheid der hemel is.

Vanaf het moment dat de relatie uit was begonnen de eerste paar weken heel verlichtend op de ziel te werken. En dat was zeg maar gerust de eerst paar weken een prachtig moment van een vriendschap en de hoop dat alles weer op zijn pootjes terecht komt.

Ik kreeg had het idee dat de wereld om mij heen stukken vriendelijker was en ik was er echt van overtuigd, nooit meer een relatie!
Ook al waren wat jonge dames die vriendelijk naar mij lachte, gewoon als groet!

Ik hield dit even vast maar de problemen kwamen al heel snel om de hoe kijken.

Ten einde zoek:  Boze omstandigheden.

Dit was wel de meest vermoeiend en onzeker periode in het leven geweest van onze relatie breuk.
Al vanaf het moment de eerste mensen het al wisten begonnen de opstapelende niet liefdesvolle woede uitbarstingen der situaties.

Er werd tegen de deuren gebonsd en de vriendelijk vreemde dames was allang geen spraken van. Nu is er een rouwverweking en vergevende situatie. We stonde allebei in de zelfde situatie maar haar beleving en rouwverwerking was denkbeeldig op een heel andere terrein dan die van mij.
Ik miste haar en ik voelde mij bedroefd en moest oppassen dat ik niet depressief begon te worden.
Zij kon niet met de situatie omtrent verhuizing omgaan omdat zij ergens anders naar toe gaat!
Zij miste mij ook wel een beetje, en kon ook niet zonder mij op dat moment.

We hadden wat irritaties en moesten toen oplossingen bedenken maar welke?
Niks was duidelijk en ik ging een paar vervelende weekendjes te gemoed met veel onduidelijkheid.
Tot het moment duidelijk was hoe de situatie zal zijn en er een andere woonplek voor mijn vriendin is.

Het romantische boek en het uithuilen en hopen dat er onderweg nog hoop was om de kapotte relatie in stand te houden.

Tot slot::  De wirwar van de ene verlichtende plek naar de vervelende feestdagen.

Vanaf het moment dat ik te horen kreeg dat ik in de weekenden even weg moest om de rust te bewaren was het koffertjes inpakken geblazen om vanaf vrijdag tot maandag in een mooi dorp te verblijven.

Vanaf toen was er weer een prachtige gevoel van blijdschap, en ik merk ook dat het weekend constant energiek was vol creatieve uitspattingen, de zorgen leken mijlen ver weg bij vandaan te zijn.

Ik heb mij prima kunnen vermaken in Varsseveld.
Het is een gezellig ogend dorpje met een prachtige kerk en wat molens. In de buurt was er een mooi wandelgebied waar ik heerlijk on wandelen met mijn hondje Sam!

..Wandel lieverd.
Vrolijke en vormige tegeltjes op de straten die de verbeelding doen prikkelen!
De bossen in, vermakend en de ervaring van een groter ruimte waar de mist in stort.
Een sprookje om te zien.
Een huisje als eeuwige wachtpunt, wat zal het zijn!
Lopend verder de natuur in tot de straat.
Een rij vol boerderijen en landelijke huisjes.
Als cadeau een mooi Nederlandse windmolen.
Het leek wel een of ander dorp in een computer spel die ik aan het spelen ben.
Het was klein maar compact van mooiheid.
De koude winters kwamen maar het was de eeuwige rust.
Eenmaal he dorp klapte ik met mijn ervaring compleet op de kerktoren.
Wat een mooi ding.
Grote klok.
Het einde bijna inzicht.
Brandweer kazerne, en weer hup het appartement weer in.

Dat waren de wandel momenten met Sam!

Als toch in het dorp was kwamen er slechts 2 minderwaardigheden voor maar dat was met een beetje rationeel verstand wel te behelpen.

Laptopje aan, bakkie koffie of een blikje cola erbij en gamen maar!
Nou, ja een MsDos Spelletje waar ik mij eeuwig meer kon vermaken.

Dan waren er nog momenten die ik nooit zal vergeten.
Tot den eeuwige door tekenen en kleuren, daar deed ik het voor.

Wezen kom en Ga, was de eerste titel.

Perfect der dromen begaf ik mijzelf in wezen rust en kalmte en dat moest gevierd worden.
Dit wezen staat als symbool in mijn verbeelding en doet de schaduw vereenvoudigen met de contrast rijke wereldje. Een vlucht naar een dorp waar ik mij lekker kan voelen!

De lelijke snor man, de 2e titel.

Wezen, oh wat ben jij mooi van lelijkheid.
Kunnen we een feestje vieren in flora en fauna.
Een wereld waar dieren tot leven komen.
En waar bloemen parels regenen.
De indruk van een mafklapper met snor.
Bel aan de deur, he engerd jij bent raar.
Ik ‘De snor meneer’
Ik ben er maar ik doet de deur niet open.
Oh, ja: Leuk je dat je er bent snor meneer.
Wil je mijn lego is zien.

Leuk dacht ik zo!
Een zit ik weer de zin ergens anders op focuste.
Wat bleek meneer engerd toch te zieren van lelijkheid .
Hup zo mijn appartement weer in.
En teken lelijkheid wonderland!
Bloemen jullie geven parels.
Nu is de koe een symbool geworden in plaats van een roze olifant.
Maar de koe lijkt wel Indische taferelen te onthullen.
Lelijke meneer snor u bent donker van lelijkheid wat de fantasie doet opfleuren.

De laatste indrukwekkende tekening: de droom van het vliegen, 3e titel.

Vliegen zal je doen, en besturen lijkt makkelijk maar is absoluut niet makkelijk.
Ik bestuur mijzelf met propellers op mijn hoofd zo de wonderen in.
Een wereld vol verassingen en fantasierijke dieren.
Prachtige vliegdroom.
Je was mooi.
Maar in mijn kunst perfect!
De dieren vieren feest.
Dit is een gekke fantasie dorp vol gekke en indrukwekkende gebouwen.
De machines klappen hen handjes om nieuwe pimpelzaligwekkende mineralen te maken als grondstof voor meer fantasie!
Ik loop de lader op zo naar boven om de beestjes een knuffel te geven.
Ik kijk weer op de zelfde wereld.
Maar vliegen lijkt mij beter.
Even controle houden op de besturing.
Het voelde als besturen en controle houden.
Ik kan mijn zenuwen wel bedwingen.
Ook al voelt het wiebelig boven de snoep gebergten.

Na het maken van deze tekeningen voelde mijn vakantie in Varsseveld wel voldaan.
Er waren nog enkele ontspanningsmomenten en een gezellige babbel maken met een paar bewoners die daar wonen.

In had lekker gegeten en ik voelde mij heerlijk voldaan.
Af en toe wat mekkeren en gestresseerd voelen, maar dat kon de pret niet drukken!
Af en toe heerlijk wat filmpjes van Kamak gekeken om de oude sfeer van atelier artistiek te proeven!
De kunstigheid op zich.

Het mooie moment kondigde ook aan toen mijn jongens vriend ‘Robert Paul’ bij mij op bezoek kwam. Ik heb veel leuke gesprekken met hem gevoerd.
Hij was op dat moment puur van vriendschap de tijd toen ik hem leerde kennen toen ik geen relatie met Angelique had.

Het voelde fantastisch en de vriendschap voelde als puur en oprecht!
Dat was het, mooie dorp.
Ik mis u nu.
De gemakkelijke volmaaktheid.
En het zinvolle leven alom daar.

Maar aan alles komt een eind. Ik heb een lekker appeltaartje gemaakt aan hen getrakteerd als dankjewel voor het verblijf.
Wat ik er aan over hield

Een persoon die ik heb leren kennen, aardige goedzak!

Dat was het dan!
Maar toch geen getreurd.
De feestdagen was en ben ik bij familieleden.
Veel  te vertrouwd maar toch veel duisterder van aard.
Ik heb niet genoten van de familie bezoekjes omdat ik niet optimaal alles uit mijzelf kon halen.
Het enige moment die mij altijd zal blijven.
Is een horrorzolder bij mijn stiefvader waar ik niet kon slapen en een enorme kontpijn had omdat ik last heb van aambeien.

Het was mij wat.
Maar de nacht doorhalen bij stief pa was wel grappig.
4 flesjes Bok-Bier gedronken en series kijken op netflix.
Bij mijn moeder ging het wel redelijk al hoe wel ik ook niet mijzelf absoluut niet kon zijn.

Het voelde wel beklemmend om bij mijn familie te overnachten omdat ik dan geen controle heb op mijn doen en laten! Ik kan mijzelf niet zijn.

Helaas voelde  het sjoemelen en heen en weer razen van hot naar her!
Gezellig kan het wel zijn.
Maar volmaakt mijzelf voelen, ho maar!
Ik heb een eigen stekkie nodig lijkt het wel en het liefst hellemaal alleen zodat ik heerlijk mijzelf kan zijn.

De mindere punten van al dit sleur is wel de ondragelijke laatste stuiptrekken, zo voelt het voor mij!

Het is een hele sleur om mijzelf in de vertrouwde omgeving te leren kennen.
Gek genoeg wil ik weer direct terug naar Varsseveld omdat het daar aangenaam leek.
Maar ik weet ook dat ik op dit verblijf tot den treurige eeuwigheid door zal vervelen omdat het uiteindelijk een gewoonte wordt.

Ik kom weer op mijzelf en ik leer weer van mijzelf te houden als ergens ben in een andere omgeving.
Maar ik er komen weer mooie momenten aan in mijn vertrouwde omgeving.
Ik klap alles op de kop en ga mijn eigen interieur inrichten op mijn manier.
De praktische dingen blijven standaard, maar de kunstige tuintjes en tierelantijntjes gaan er komen.
Geen traptrede blijft bespaard.
Elke trede van de trap zal en moet een andere kleur hebben.
De muren worden feller van kleur.
Het burgerlijke gaat er dan hellemaal uit en wordt een kunst filantroop, hellemaal voor mij.
Mijn huis, mijn regels.

En dat weet ik ook van mijn stiefvader want die woon ook alleen.
Zonder een partner in huis is het fijner.
De horrorzolder waar ik kontpijn had stond symbool voor een nieuwe schepping om de narigheid eens en voor altijd de baas te zijn.
Een nieuw universum.
Ik ben Ik, de pure Ik.
Mijn wereld, mijn leven.
Mijn bewustzijn.
Alles voor mij.
Ik heb een vorm van autisme.
Maar als alles radicaal op de schop gaat dan is de verandering de enigste wat er toe doet.