Even een korte blogje van mijn kant.

Als ik in de spiegel kijk dan zie ik een spontane vrolijk vent die het leven wel ziet zitten.
Echter wat er achter dit gezicht plaats vindt is een ware chaos van allerlei levensverhalen die mijn gezicht zal kunnen versieren, maar oud ben ik nog niet althans in kalender leeftijd.

Maar als ik in mijzelf kijk dan ervaar ik een absoluut beklemmende leegte die voelt als een zwevende korrel in een niet bestaande dood.
Het is een drukkend gevoel wat mij doet beseffen dat ik een beetje ziekjes zal kunnen zijn.

Is het mijn zicht, en de spiegels van mijn ogen.
Of is er toch iets droevigs aan de hand!
Of is het een lichamelijke mankement en beland ik mijzelf in een minder lichamelijk gezondere fase van mijn leven.

Veel knabbelen op snoepjes en lekkere chocolade repen doet toch wel iets met de suikerspiegel, lijkt mij. Dan nog niet te spreken over allerlei stresstoestanden die ik heb mogen ervaren!

Het doet wat met mijn lijf, of is mijn lijf de leegte aan het proeven om zich vast te nestelen in de totaliteit van mijn chaos ‘Mind’.
Als ik in de spiegel kijk dan zie ik opeens een vrolijke vent maar ook een compleet hoofd en een aantal lichaamsdelen die voor mij geen betekenis hebben!

Ik voel niks bij mijn spiegelbeeld, enkel zie ik een niet bestaande luchtspook of een raar dood wezen die zich absoluut wel toe behoort tot de zuivere levende identiteiten!

Het is een beetje dubbel.
De melancholie des levens heb ik kunnen weerleggen en volledig een plek kunnen geven.
Nu zijn er weinig gedachtes over vroeger en de smachten naar jongere jaren.

De tijd bestaat niet meer voor mij en het leven loopt stuk, precies ‘nu’ tussen 2 betonnen muren, zo voelt het letterlijk.
Als ik te diep in mijn ogen kijk dan klapt mijn gehele Ik naar binnen en zal het gezicht behoren tot de levenloze wereld.

Mijn gezicht was ooit levend, nu bestaat zij even niet meer.
Het gezicht is in wezen de spiegel van de ziel geworden.

Mijn leven speelt zich letterlijk af tussen 2 dikke betonnen muren des doods, hoe zal ik ooit mijn opgeraapte zooitje ‘Geest’ weer terug kunnen vinden. Ooit voelde ik een levend wezen in mijn borstkast leven nu is er alleen de leegte de regeert, ik voel daar niets.
Ben ik überhaupt wel iets.

Ik kan niet bang zijn, enkel bang worden door de woorden en zinnen die ik nu typ.

Mijn gezicht moet weer terug komen en weer levend worden.
Mijn gezicht hoort bij dit leven en mag de dood nooit kussen!
Als ik er klaar voor ben dan moet mijn gezicht grauw, oud, en levenloos uit zien, maar dat is het niet.
Ik wil mijn eigen ik terug en dan wel graag in mijn lichaam gepast.

Of moet ik toch even mijn bloeddruk en  bloedsuikers na checken!

Moe zijn is ook niet goed.