Niks is fijner dan de totale gelijkheid of de gepolariseerde ik tegenover de minderwaardig geesteloze ander.
Tijdens de feestdagen ben ik er echt achter gekomen dat het alleen zijn en dan nog eens niet subjectief gevoelsmatig overeenkomen met de wereld die voorheen vertrouwd voelde. Het was heel akelig ‘die feestdagen’ maar de ellende is nog niet voorbij.

De leegte die ook nog eens plaats maakt voor twijfels aan het zelve en de ander, maakt mij hellemaal autistische van streek.

Nu zit opgescheept met buren waarvan ik al wiste dat hen dachten dat ik het niet ga redden hier in dit mooie huis. Mijn ex vriendin die tevens niet mijn soul maatje zal worden.

Alles wat ik in 12 jaar tijd heb opgebouwd breekt volledig af en dan in de zin van catastrofale subjectieve waarnemingen.
Mijzelf is het monster geworden van twijfels en hypochonder angsten. Nu kan of mag ik niet voorzichtig of uitbundig zijn maar zoals gewoonlijk de twijfelaar.
Als ik bang ben voor de dood en ik moet plannen maken voor de volgende dag dan doe ik dat het liefst niet.
Ik moet de volgende dagen of liever gezegd de volgende jaren flink wantrouwen en nu in het gevaarlijk nu leven vol angsten en denkbeeldige rottende pijnen!
Zo raak ik ironische gezien mijzelf niet meer kwijt.
Zoals ik dat altijd tijdens zo panische angst vol ziektebeelden opgescheept zat daar moet ik nu ook naar handelen net zoals toen, toen ik nog geen partner had.
Zo doende leer ik weer mijzelf hellemaal kennen en dan leef ik weer in harmonie met mijzelf.

Angst leert mijzelf beter kennen en houd mij op de been als het gaat om waarnemen en belevingen van deze prachtige wereld om mij heen.
Het mooie is dat ik niet meer terug kan vallen op een persoon die mij de juiste weg wijst of het afleert om vooral niet zo panisch te doen.
Ik moet het zelf doen!

Als ik dit heb overleeft en de doemscenario’s zijn niet uitgekomen dan kan ik weer prettig leven en dan is de ellende weer overwonnen.

Maar het grootst nachtmerrie is wel, alleen zijn in alleen zijn met twijfels of achter de middelen van communicatie van de mens wel een ware kleurrijk wereld vol prachten schuil gaat.
Het is in angst leven met mijn lieve hondje Sam, die ik absoluut niet als minder mag aanzien.
Maar omdat het beestje verdacht stil is ben ik bang dat het leven hellemaal uit mijn ziel wordt getrokken.

Mijn lieve hond Sam of lieve poes Tessa, wordt levendig en ga niet zoeken naar mijn ex vriendin.
Maar leeft met mij mee.

”Deze diertjes ontzielen is een doodzonde op mijn geestelijke verbeeldingskracht en gelukzaligheid”

Angelique is weg ‘Punt’
Dus lieve diertjes laat mij niet alleen maar geef mij aandacht en kom hellemaal tot mij.
We gaan er samen een heel mooi paradijs van maken.
Dit huis wordt Remco’s kunst huis.

Maar ‘Beste Remco , de Ik’ Ga daar niet aan denken, eerst nog wat 3 rotte weken wegkwijnen in doodsangsten voor gevreesde vleesetende bacteriën.

Ik heb jullie steun nodig lieve dieren.