De toekomst is geen onzeker begrip maar een maakbare realiteit die geheel samen kan vallen in mijn handen. De poppetjes dansen aan koorden van mijn denkbare geest. Ik ben enigszins verlicht maar aan de andere kant maak ik de een na de andere verdrietige moment mee, wat moet ik daar mee.

Gletsjers van blinkend als diamanten zouten druppels die de wangen ontsieren en verdrietig maken. De pijnen van de andere!, aan de ene kant als een opluchting maar aan de andere kant een wondbijtende strijd van droefenis die mijn ziek door midden kan kraken.

Waterlanders heb ik genoeg geveegd van mijn wangen. Een bittere verlangen naar vroeger toen alles gewoon normaal was en geen ernst kende, nostalgisch en spelend en prachtig om te voelen. Dan de tijdloze pil van het nu en elke keer tegen de zelfde baksteen aan knallen.

Wordt het eens een keer tijd om de werkelijkheid onder ogen te zien…
Dat verlies van liefde een kotsbruine zuur van koningswater is die deurklinken doet smelten…

Ik braak niet, maar ik sta netjes langs de lijn en probeer met een opgeheven hoofd het nu in te banjeren zonder de vieze waarheid van de illusie wat ik maar: Verleden, heden en toekomst noem! Dit zijn zaken die liggen ver van mijn bed-show. Laat de vloeiende zoute bitterheid maar op iemand anders zijn gezicht komen in plaats ik deze waardeloze emotie moet gaan slikken en opruimen.
Ik heb genoeg gerouwd en de intense verdrieten gevoeld van gemis en verlangen!

Tijd voor iets nieuws.
Ja, de liefde speelt spelletjes wijs nog een vies spelletje, maar die is stuk gegaan maar nog niet definitief. De blauwdruk van gebroken liefde is slechts een schim van onzekerheid maar ligt alleen op de loer als ik daar op in ga, geen voer geven dus laat het water stomen waar het naar toe zal gaan: Liefde zal kunnen doven of juist overwinnen.

Geen strijd voeren liever Remco laat alles op zijn beloop en doe je dingetje waar jij je gelukkig bij voelt. Als er iets echt knapt dan is het allang geweest en die diepe oceaan van onzekerheid heb ik mentaal allang gekraakt. Rustig afwachten wat de uitslag is! Geen hoop, en niets getreurd, maar alleen het bijzondere Nu.
Het is geen lot meer en zeker geen bittere strijd, enkel minder onzekerheid en opluchting: Welke kant gaat het op?, ik wens maar niets!

De intens zure braaksel van schimmige en moerasachtig emoties die bestaan eventjes niet meer voor mij.

Het kan alle kanten op gaan!

Geen hoop op een kunsttoko vol schreeuwende kleuren en sieren van mijn kunstige idealen: Elke trap trede een unieke felle kleur!
Geen jongens dromen om een wilde Dj van 80 of 100 te kunnen worden die op zo’n oude leeftijd nog de spastische dansjes doet achter de draaitafels van eigen gecomponeerde techno.
Maar zeker ook geen hoop op trouwplannen, en een gelukkig eeuwig leven met de zelfde partner.
Nu is er even niets en de richting die bepaald zonder enig snik van onzekerheid.
Ik heb nog wat plannetjes om even de sleur van thuis even achter mij te laten en een weg kiezen die ik sinds 2007 heb al niet meer heb gedaan. Veel dingen ondernemen om de pijn te verzachten en even weer die oude vertrouwde Remco worden wellicht hopend op mijn officiële jongensnaam: Ik ga van achternaam een echte Jongeneelen heten.

Het doet succes bloeien en geeft meer pracht dan uitbundige droombeelden.
Dromen moet je niet verwezenlijken maar inbeelden en fantaseren.

De lijntjes tussen deze schimmige realiteit en mijn eigen gecreëerde verbeelding is flinterdun, sterker nog zij zijn samen de werkelijkheid.

Er is geen echte objectieve werkelijkheid…

De werkelijkheid maak je naar jouw hand en niet die van de ander! Jouw versie, jouw verhaal. Een boek moet niet onduidelijk zijn maar in harmonie en een doortrekkend verhaal die precies klopt zoals hij bedoeld is.

Het verhaal gaat over de Autistische Remco [nu nog donker] die de droefenis van de werkelijkheid moet overwinnen. Het geen wat alles bepalend is te hacken en mijn eigen versie van te maken. Liefde met de ander is een tussenstation voor een nog betere liefde, mijn eigen ego en mijn eigen speelse Ik. Uiteindelijk zal vuurwerk de luchten doen sieren en de weg voltooien en er een einde aan breien om image Remco even achter mij te laten op naar een ander parallel met een ander bizar personage.

De hoop op een meteoriet die de wereld in 2e scheurt is minder dominant aanwezig dan pak m beet 2 jaar geleden. Maar nog zijn er zaken omtrent de liefde die alles bepalend kan zijn.

Ik weet niets…
Er is alleen een nu…
Ik zie wel…
Ik vertel mijn verhaal mooi verder.
Een omgeslagen bladzijde van het verhaal is altijd een cadeautje omdat men die nooit van te voren kan inzien of snappen.

Laat de verbeelding spreken, maak kunst.
Dat is alles.
De rest wijzigt wel vanzelf.