Zonder kopzorgen dat het een keer flink de mist in kan gaan is mijn gedachten die totaal niet relevant is en niet correspondeer met de werkelijkheid.

Zoals ik in mijn vorige blog typte.
Het zit mijn nog steeds hoog maar het fluctueert want alle kommer en kwel wat geen symptoombeeld is, is een filosofische probleem waar over te denken valt.

Over alles valt te twisten maar dat is in twijfel te trekken: Nu godverdomme minder zweverige geneuzel veroorzaakt door de Doos van Pandora.

Het begint langzamerhand een ernstige mentale aandoening te worden heb ik het idee. Maar ach, alle filosofen zijn geen lekkere mensjes.
Het zijn mensen van uitersten die het leven koud en kil willen maken: Maar een uitgeholde bijna dode boom met een paar blaadjes er aan voor een beetje levensbetekenis is misschien verlichting.
Maar er zijn filosofen die ook weer te optimistische zijn een blakend met hun blos op de wangen het leven te gemoed treden.

Maar nu even over het fijne kereltje met zijn beroemde uitspraak!

Nou, ja als ik Descartes moet gaan geloven met zijn uitspraak cogito ergo sum dan is het lachen geblazen maar aan het lachen komt een eind want de toverspreuk blijkt nog eens grappig en gek genoeg degelijk te kloppen ook.

Soms moeten we alles weg twijfelen behalve ons zelf want dat kan niet want dan is er niks meer.
Zijn we niet gemaakt door ons omgeving en zo ja, welke kenmerken, gedragingen, opvattingen, omgangsnormen en natuurlijk onze vrij tijd en werk is bepaald door je zelf (het eigen Ik) of door andere mensen.
Bovendien is dit niet misschien pessimistisch en is de ware verlichting de eigen geest die cogito ergo sum spreekt: Ik denk, ik twijfel dus ik besta?
We zullen zien maar er moet balans zijn en wat Descartes ooit zijde met zijn uitspraak is dat het juist een goede zaak is om even kritisch naar je zelf en je leven te kijken en het roer om te gooien.
Te veel van anderen aannemen, te veel je bewustzijn bepalen door anderen is gewoon een mooie verpakking om een cadeau die lelijk en bekrompen is.
Daarom is het soms goed om even goed kritisch naar het leven te kijken en zo doende dingen aan te pakken of te verbannen uit je leven, bovendien hoef je, je geen zorgen te maken voor een come back want dat iets zal je niet meer tegen komen omdat dat iets al afstand van je neemt en dat jij als waarnemer dat iets niet snel zult zien: Gek genoeg klopt dit een beetje want mijn oude ex heb ik nog meer 3 keer in het echt gezien binnen 19 jaar tijd, maar zij kon voor mij net zo goed niet meer bestaan als ik haar niet onbewust had opgezocht: Gelukkig maar bestaat die persoon nog wel maar niet zo snel of helemaal niet meer binnen mijn geestbereik!

“Maar er is iets mooiers van meer tot je geest komen en dat is dat het puur zelf zijn met pure eigen hobby’s, gedragingen en mogelijkheden misschien wel sociale normen of nog leuker volledig controle over het eigen leven. Geen verplichtingen meer, geen zeikende bazen en weer de moedeloze verplichtingen tijdens de feestdagen en natuurlijk de vrije wil om buitenom je opgelegde kaders een intenser en diepgaand leven op te zoeken die alleen jij mag bepalen!”

Het gevaar is echter als we te veel aan ons eigen geest denken dan kunnen we echt alles in twijfel trekken en onze eigen bestaan als echt beschouwen ter, wel de buitenwereld enkel een perceptie van eigen geest is: Een illusie dus!
het Cogito ego sum is de Doos van Pandora want eenmaal te veel focussen op eigen geest veroorzaakt een koude kille leegte van het besef hebben dat je in een Matrix illusie leeft die in je eigen hoofd speelt, of erger nog dat andere wezens en objecten enkel een schim of hersenspinsel van jouw zijn. En dat is toch behoorlijk pijnlijk in een lange eenzame leven waar de enige mooiheid de dood is omdat dat verlichting kan bieden.

Het Cogito ego sum is een gedrocht verpakt in een mooie doos vol glitters en glamour versierde versiersels.

En dan komen we bij het punt dat we idealistisch Dualisme noemen of liever gezegd een berg ellende: Met andere woorden de geest is eeuwig en het lichaam is beperkt stoffelijk.
God moet dus bestaan en het ontkennen ervan is bijna hopeloos bijna schier onmogelijk” Althans dat wordt beweerd
het is prachtig het metafysica gedrocht die over goden en wetten boven de fysica wetten gaat, inderdaad dat kan heel tof zijn.

Maar nu zit ik echt met de gebakken peren dat ik  denk dat ik misschien het idee heb dat ik voor Harry potter kan spelen.
Laten we deze Fantasie gewoon in de boeken en films laten alstublieft!

Ik zit niet te wachten om de tijd te bevriezen of sneller te laten lopen.
Ik zit niet te wachten om dingen weg te toveren.
En ik zit niet te wachten om een heel universum met geheel eigen wetten te creëren waar Voldemort de enig echte wezen is die echt bestaat!

Misschien is een kleedje over mijn lichaam om mij onzichtbaar te maken wel een leuke.
Misschien kan ik op 3 of misschien 100 plekken te gelijk zijn en misschien wel door muren heen lopen!

Metafysica gaat over sprookjes of rare goden.
Maar ons bewustzijn blijft de meeste vreemde raadselachtige waarneming in het universum.

Dat dan wel weer.