Het leven is heel complex, laat staan het besef hebben van het leven.

Ontzettende moeilijke vraagstukken dwarrelen in mijn gedachten soms met woorden en soms ‘nou ja soms’ heel vaak met beelden. De ene gedachten is vrij vluchtig ter,wel de andere geachten heel veel vragen oproepen zelfs zo extreem dat ik een debat aan ga met mij zelf.

Ik stel mij een groepje mensen voor waar ik tegen moet communiceren om zo doende voor oplossingen te komen, maar na een wir war van innerlijke gesprekken dromerige belevenissen die compleet af kunnen wijken van de realiteit wordt het eerder een hele langdurige dialoog zonder enige verlossend antwoord!

De vragen waren basaal omdat deze vragenstukken vooral primair gekleurd waren. Heel simpel: Ben ik wel een man of een vrouw, krijg ik wel een partner, ben ik wel knap genoeg om sociaal te mogen zijn, enzovoorts. Nu al deze vragen evalueren in hele moeilijke gedachtekronkels waar ik maar niet uit kan komen wordt het een stuk lastiger om de problemen te doorzien.

Denken is goud en daarbij ook nog eens fantaseren en elke keer leven in een droomwereld waar ik voor eigen god kan spelen om zo doende de vraag te stellen: Wie ben ik echt, of ben ik gemaakt?!

Paradoxale vragen die met een simpele veeg op het het schildersdoek op te lossen zijn “Ik weet dat het zo is, dus ik besta, en dus ik heb het besef: Creëren klootzak”

Ik ben een beelddenker en fantaseer er maar op los. Het lijkt wel of mijn bewustzijn constant naar binnen is gekeerd en gewoon ergens in de ruimte verdwaald in een ander universum, ik loop maar te ijsberen en bijna tijdloos te exploreren naar wat een mysterie of spanning kan zijn!

Was het maar zonneschijn dat ik mij constant begeef in die gekke fantasiewereld die van god los is!

Want na eeuwig lange doelloze gesprekken met mensen die ik in mijn gedachten heb komt eindelijk het momentje dat ik mag spelen, volledig los gaan en van mijn creaties oorlogsvoertuigen maken om zo doende de wereld te vernietigen bijvoorbeeld! Deze momentjes duren maar kort vergeleken die doelloze gesprekken [Meestal een paar uur]

Diep van binnen heerst er bij mij 2 machten. Vaak de macht lustige demon en de andere keer een stille lieverdje die de vrede wil bewaren om mijn fantasy positief te gebruiken! Veelal word ik intens gelukkig van positieve dingen in mijn gedachten. Het bedenken van een kleurrijk landschap waar alle flora en fauna te zien is, is gewoon prachtig. Hier en daar zweven er elfjes en of loopt er een fantasy wezentje rond. Vaak is het zo en daar moet ik wel eerlijk in zijn, dat de meeste gedachten in mijn wereld een nadrukkelijk object is die mooi en fantastisch van vorm is. Dit object is het middelpunt van belangstelling maar de mysterie rondom dit object kan wel een groot verhaal spelen!

Voordat ik verdwaal in fantasyland: Xiansyio, of zo!
Om even terug te vallen op de vraag: Wie ben ik, wat ben ik!

Was het maar zo simpel om op deze manier door te gaan, en het besef van leven dan? Tja was het maar feest dat het makkelijk ging allicht als ik terug kijk naar jaren terug toen ik nog een kleine jongen was, was het toen probleem dan?, nee eigenlijk niet. Ja er waren problemen, ook was ik mij daar van bewust van mijn hersenen gaven daar geen informatie aan. Maar vanaf het moment dat ik mij steeds beter leerde kennen is de glans van het basale er wel af. Vrijwel gedachteloos dom leven is geen optie meer maar ik moet wel realiseren dat mijn intelligentie het niet kan verdragen om mij zelf te pijnigen met vragen waar niemand een oplossing voor heeft.

Ik ben bewust van mijn bewustzijn dus dan is de oplossing tevens nog steeds simpel. Ik ervaar lasten maar ook euforische gelukkige momenten waar ik echt trost op mag zijn. Besef dat ik leef is een cadeau, daar moet ik gebruik van maken en goed ook. Af en toe kommer en kwel moet een kunstje zijn maar geen hoelahoep van stressmomenten die mij dwangmatig kunnen maken. Zand erover klaar, geen gezeur alle mogelijkheden met oplossingen zijn mogelijk.

Ik ben inderdaad lelijk alsook knap. Ik ben een dom persoon maar ook een intelligent persoon. En ben een mens dus geen man of vrouw, misschien biologische gezien wel. Ik ben een eigen identiteit maar eenmaal bloot uitgekotst over de brede samenleving met zijn enge systemen wordt mij identiteit bepaald maar eenmaal veilig in mijn save heaven kan ik volledig mij zelf zijn zonder last te ervaren van alle kommer en kwel, de homo sapiens!

Ik ervaar mijn leven dus waarom altijd maar vingers wijzen. Enkele keren kan ik de situatie daarvoor op de kop geven want als er een Actie reactie effect zal kunnen ontstaan waar geen ontkomen aan is: Strijd niet, ga niet voor de eer, en vergelijk ook niet, doorlopen en/of mijn eigen ding doen zodat de gemoederen kunnen sussen. Een goed gesprek kan altijd gevoerd worden en dan kan ik mijzelf laten zien wie ik werkelijk ben. Ik ben een sociaal diertje maar heel vaak terug trekken en mijn eigen ding doen, heerlijk!

Dus!

Kunst maken behoort tot mijn idealen om zo doende volledig mij zelf te zijn. Ik ben altijd al een ontdekker geweest die graag iets wil gaan creëren. In de kunst en ook in mijn belevenis kan ik mijn eigen god spelen waar alleen mijn wetten gelden: De buitenwereld is alleen belangrijk als het gaat over de dagelijkse dingen zoals mijn liefde delen met dierenbaren, de boodschappen doen, huishouden en mijn lieve knuffel honden en katten verzorgen! Af en toe lekker naar buiten toe gaan om de wereld te ontdekken!

Wat is het leven toch simpel. Maar de gedachten die gekmakend kunnen zijn maakt het leven nogal verwarrend. Een paradox want ik leef dus ik besef, waarom zal ik mij druk moeten maken. Of is dat weer die nare bewustzijnsplintnering symmetrie, binnenkort ga ik het daar meer over typen