Ik schrijf dit eventjes van mij af omdat ik sterk de indruk krijg dat ik helemaal uit de pan knetter van krankzinnigheid.

Waarom voel ik de tijd zo snel voorbij gaan en waarom ben ik als de dood om een rollercoaster of ter, wel een lichtsnelheid tijd voorbij te schieten. Maar een trein die je vervoert met de snelheid van het licht doet de tijd langzamer gaan, idem dat geld ook voor een ritje in een achtbaan.

Maar de snelle tijdsbesef maakt mij panisch bang. Zo dadelijk kan niet meer leven omdat de tijd als een filmpje in 5 minuten voorbij schiet dit ter, wel ik in het echt leven 40 of misschien 50 jaar geleefd heb. Dit is mijn grootste angst een nachtmerrie die ik niet wil proeven. Die gedachten al veroorzaakt bij mij al een tollend dollend hoofd.

Ik moet de happen tijd inwinnen door vaak te mediteren en even in het nu te leven. Lang in bed draaien in de ochtend zal ook kunnen helpen want dan verstrijkt de tijd langzaam en mocht ik even geen besef van tijd hebben gehad dan ben ik even in slaap gevallen!

Momenteel gaat het niet lekker met mij en ik raak langzamerhand verstrikt in dwang gedachten en intense angsten die oneindig lang duren. Ik krijg maar geen grip op de realiteit en heb het idee dat alles een illusie begint te worden en ik de enigste levensvatbaar persoon ben in het universum.

Ik ben bang voor een stuk filosofie die ik het liefst wil verscheuren of verbannen uit mijn leven door middel juist die opgezocht stukje uit mijn geheugen weg te branden en gewoon weer het normale leven probeer op te pakken.

Solipsisme is het woord waar ik als de dood voor ben. Logisch gezien kan dit kloppen omdat ik een bewustzijn heb die alleen voor mij is en die ik mag beseffen om intens te kunnen genieten om bijvoorbeeld het lichaam van mijn partner te voelen. Ook muziek luisteren, geuren ruiken, dingen proeven, natuurlijk dingen beleven zoals gamen en mooie kunst te maken.

De herfst is bijna in aantocht waar ik heel blij mee ben want dan kan ik leuke wandelingen maken en al het pracht en praal van alle gekleurde bomen zien en de ontwakende geuren ruiken: Heerlijk!

Maar er is een keerzijde en dat is met name dat wordt gedacht dat solipsisme een individu is die alles weg kan twijfelen zelfs mensen zijn, zijn hologrammen. Alles is nep en niks bestaat enkel alleen zich zelf. Mensen zijn niks meer dan vermakelijkheden of meedogenloze schimmen die hem krankzinnigen kunnen maken en hem het besef te geven dat hij eeuwig lang weg kan kwijnen in de eenzaamheid van het lege bestaan. Prachtig maar niet heus, iets waar ik heel ver afstand van neem.

Ja, soms verafschuw ik mensen en dan met name het onkruid wat mij soms het bloed onder de nagels vandaan haalt. Mensen die mij niks willen gunnen of mensen die stiekem mij blij willen maken om zo doende een plaag spelletje te spelen: Kijk ons eens deugen naar jouw toe, jij hoort er gewoon bij lieve jongen. Er zijn mensen in mijn leven geweest die ik het liefst wil wegtoveren en mensen waar ik nu nog steeds het vermoeden bij heb dat hun mij een rare vinden maar ondertussen hypocriet met mij omgaan met de achterliggende gedachten dat het een moetje moet zijn om met mij om te gaan.

Als ik om mij heen kijk is er geen onbaatzuchtige liefde, iedereen huppelt hopeloos de meute achter na en sommige raken verstrikt in hun eigen opgelegde regels die hun hebben genoten tijdens hun opvoeding. Sommige mensen zijn het niet waard, ben ik het hun wel waard?

Mensen blijven rare wezens met rare persoonlijkheden waar ik echt niks mee kan. Ja, vroeger toen ik nog een puberjongen was vond ik het heel interessant om met de grote jongens mee te doen, maar nu: Ik moet er niet aan denken.

Soms denk ik echt stiekem was ik maar de enigste alom levende individu en mocht het echt niet trekken om telkens tegen die ongezouten rotkoppen aan te kijken van mensen die ik echt niet mag, dan tover ik hun wel om tot levende monstertjes met alle kleuren van de regenboog.

Tja als ik een God was dan had ik mijn ogen uit de kop geschaamd om zo iets inferieur als de mens te scheppen. Als ik God was geweest dan heb ik de lieve mensen een bewustzijn gegeven en de rest van de mensheid omgetoverd in mooie wezens waar ik de hele dag van kan genieten. Dit leven is oersaai maar ook heel spannend en lachwekkend uitdagend tenminste als ik het over mensen heb. De natuur is prachtig en dat heeft een ziel wat ik een van de weinige vindt wat echte levensvatbaar is. De natuur heeft een fout gemaakt om zoiets als de mens te creëren.

De mens is verrot en schimmig, enkel alleen die gene die het verdienen, verdienen in mijn ogen bewustzijn. De rest moet het maar doen met kennis en intelligentie om zo doend het leven en vooral dat van de natuur in stand te houden.

Soms denk ik wel degelijk dat ik Solipsisme heb maar als ik dat was geweest dan was de wereld niet zo saai en waren mensen leuk en aardig tegen elkaar. Aan de andere kant afwisseling moet er zijn toch, want zonder verrotting valt er niks op te ruimen, maar het opruimen kan ook gedaan worden door gekke gekleurde fantasy beesten onderling.

Ik schaam mij dood dat ik mens ben en ik ben straks blij als ik straks in mijn sterfbedje lig kan zeggen, het was een mooie hallucinerende trip geweest van oneindig veel mogelijkheden, de liefdes die ik heb gehad waren zeker een verlichting geweest.

“Mijn leven zal dan voldaan zijn en al het moois van de mens en natuur ben ik dankbaar dat ik het besef had gekregen dat ik echt bestond.
Prachtiger kan ik het niet verwoorden: Ik heb liefde kunnen voelen. Ik heb de seks kunnen ervaren. De euforische momenten van gelukzaligheid kunnen mee maken [En dat waren er wel wat] en natuurlijk veel dingen gecreëerd waar ik heel trots op ben!
Maar er waren ook vreselijke momenten zoals het verlies van mijn vader of misschien wel mijn moeder. Telkens weer die moedloze hypochondrie die mij angstig kon maken dit ter,wel ik  eigenlijk nooit ziek ben geworden door rare ziektes, ja de enige ziekte die ik kon voelen was mijn ingebeelde hartinfarct of beroert omdat telkens mijn hart 3 seconden stil kon denken en een een pletterend gevoel op mijn borst kreeg. Ach ja, na een nachtje slapen was het weer weg maar ik kreeg de volgende dag wel intense koppijn en een wankelende loop vanwege duizeligheid!”
Ik werd gepest door mijn eigen ingebeelde lelijkheid die mij op de kast jaagde door middel de ene naar de andere woede aanval te hebben gehad: Een woede binnen de muren van mij huis, het enige wat ik on doen is tegen een deur aan rammen, arme deur!”

Gelukkig leef ik nog en kan ik nog een hele tijd lang lekker gek doen en woede aanvallen krijgen die op zich wel grappig zijn. En weer zal ik mij druk maken over een vreemd vlekje en weer zal ik ingebeelde kanker hebben omdat mijn lijf schreeuwt voor een bezoekje huisarts, ach ja een praatje met iemand anders maken op zijn  tijd doet goed!
Ik zal kunst blijven creëren tot het bittere einde zelfs als de wereld vergaat dan doe ik gewoon mijn ding, misschien op het moment dat ik mijn woede botvier op linnen doek omdat ik weer eens het gekke woord lelijke of debiel naar mijn hoofd geslingerd kan krijgen, weet ik veel! Dat lijkt mij echt prachtig, gewoon druk maken over mijn gezicht en dan gewoon argeloos doorgaan iets moois creëren zonder druk te maken over zaken die nogal heel zwaar op de maag kunnen liggen! Hup, een impact van een meteoor of misschien een echte hartstilstand omdat ik dan wel heel erg woedend ben op mij zelfbeeld: Een mooiere dood kan ik niet wensen!

De enige pijn die ik nu kan voelen mocht ik aan deze rare krankzinnige filosofische rot woord voldoen, waarom kan ik mijn partner geen mooie gunnen op haar werk. Ik schaam mij dan mijn oren uit mijn rotkop om lieve mensen verderf te geven en de verrotte zielloze Mafklappers het eeuwige geluk.  Nee ik ben geen solipsist, ik ben een realist die het liefst al het mooist iets goed gunt en al het verrot de hel toewens.

De mens is verrotting en brengt mij in verwarring daarom ben ik bang voor die tijdsversnelling omdat de echte solipsist zal kunnen denken dat mijn leven niet mag deugen omdat ik anders ben en op mijn manier geniet van alle leuke dingen en mensen!

Maar ik laat mij niet kennen, deze nare gedachtekronkel kan niet en mag niet waar zijn!
Daarom deze brand Blog die ik weg kan Branden om het denkbeeldig in de fik te steken. Maar eigenlijk blijft deze blog op deze website, die van mij is en van mij moet blijven.

[Kop op Remco je kunt het, mediteer desnoods die nare gedachten weg]

Het leven is prachtig, met of zonder gekke dingen in het leven!