De videotapes konden vloeiend door het apparaat heen draaien en de films laten blinken op een scherm!, toch moest dat rotding opengemaakt worden speciaal voor mijn eigen ogen bestemd.

Maar acht, hoe mooi was die tijd! Dat de meesters en juffen een knipoog gaven en de versiering van de innerlijk Ik te laten bloeien: Geloof mij, die tijden zijn allang verdwenen.

Ik weet het nog.

De leraar die mee ging in mijn belevingswereldje waar Electrotechniek en het creëren de hoofdoelen waren.
Op een stage plek, met een oude wasmachine en droger mocht knutselen.
Mijn dromen die ik gedroomd had privé kon vertellen tegen de lerares.
Ik als kind bij de dames mocht slapen omdat ik bang was in het donker.
Een radio mocht repareren tijdens de lessen.
Meer computerspelletjes of schommel uren verdiende als ik goed mij best deed.
Ik vrij mocht spelen in de gymzaal zodat ik kon basketballen.

De huidige realiteit heeft voor mij die mooie smaak van gelukzalige momentjes niet meer steker nog als ik op de fiets stap dan moet ik uitkijken dat mijn oogballen niet scherp uit de oogranden klappen waardoor het lijkt dat ik een wantrouwende alsook gevaarlijk blik zal tonen.

“Er is tegenwoordig weinig leuks aan voor mij, dat denk ik!” Althans er is genoeg leuks en ik mag in mijn handen knijpen dat ik heel erg bevoorrecht ben met alles zonder gestoord te worden die de ene beruchte straat passant.

Als ik nu jong was geweest dan was ik de Sjaak en kreeg ik veel minder leuks op mijn brood.

Want dan waren de zaken 180graden omgedraaid en zat ik te werken tussen de beschuttingen om schroefjes te draaien bijvoorbeeld ,en ik geen ruimte genoeg had om de wereld om mij heen te ontdekken.
De baas zal wel woedend kunnen zijn en mij als onkruid wegzetten omdat ik het werk niet goed doe als ik weer eens zit te mompelen omdat ik geen vrijheid heb.
Mijn collega’s zullen mij verafschuwen en niet begrijpen dat ik autisme heb.
Ik kijk naar een dame maar die keurt mij af en lacht mij uit, omdat ik eigenlijk te min ben voor alles!
Ik zag dan al weken lang de bomen door het bos niet meer ook omdat ik een dikke rekening moest betalen van de gemeentelijk belasting waar ik niks van zal kunnen snappen!’’

Als ik in zo’n positie had gezeten dan kreeg ik een sombere stemming en was mijn leven genoeg vergald en verstierd.

‘’ Maar dat scheelde echt niet veel en ik had in zo’n positie gezeten ergens ook nog eens verstopt in een volkswijkje waar achterstallig onderhoud de norm was, en dat Frans Bauer en Django Wagner knallend uit die speakers van de bovenburen mijn humeur zo danig vergalde dat ik deze muziek uiteindelijk leuk zal kunnen vinden en zelf ging luisteren!

Scooter jongetjes mij belachelijk zullen maken en constant rondjes om mij heen zullen rijden om mij uit de kast te jagen.Die schreeuwende buuf die mij een rot jong vond omdat ik afgeleid door hen raam zat te kijken toevallig toen de buuf een nummertje had met de buurman van benden, je weet wel die junk die op nummer 13 woont’ “

Het valt niet mee om een laagopgeleide te zijn en al helemaal niet in het vizier dat het ooit verdoemd zal te mislukken.

Gelukkig maar, ik werd gered en uit deze gevaarlijke positie gehouden.

De lerares heeft Atelier artistiek mij als advies gegeven, geloof mij ik ben nog nooit zo blij geweest.
Nu pluk ik daar de vruchten van en probeer ik elke dag te genieten met deze zeldzame prachtige bevoorrechte positie.

Een leuke extra, ik wordt als volwaardig en volwassen aangezien en die ene dame dan?: Die zal wel een begeleider in atelier kunnen zijn, zodat ik alsnog deze wonderschoon kan bewonderen met alle plezier.

Zij zal wel bewondering tonen door mijn schilderijpracht…

Maar dat mag ik natuurlijk niet zeggen, want ik heb al een vrouw….

De leeraren waren geen vijanden maar grootste vrienden voor het leven die een goedbedoelde advies gaven ‘’Remco ga naar een creatieve dagbesteding, je kunt gewoon niet werken op een reguliere werkplek!’’

Daar ben beren trots op en dat zal ik nooit vergeten.

Dus de Ambelt Herftelaan en Vso de huifkar, bedank dat jullie mij zo geholpen hebben uit de klauwen van de boze realiteit.

Wat waren die tijden zo prachtig en wonderschoon.
Nu moet ik alleen een klein stukje fietsen en aanhoren dat ik er niet zie omdat ik op dat moment een felle blik heb, misschien van de spanning of leuke opwinding!

Nu wandel ik graag even door zo’n volksbuurtje heen en ik kijk dan graag om mij heen wat daar gebeurd.

Ik zie die warme gemoedskomen wel van de volksbuurten, het lijkt minder erg dan het is.
Het heeft wel wat charme die gezellig kleine lelijke krot appartementjes waar inderdaad soms Nederlandstalig muziek of house te uit de speaker komen.
Die ene groepje mensen begroeten mij soms.
De walm van sigaretten rook in combinatie bier wel een kleinburgerlijks zoetsappig flow.

Ik ben heel blij dat ik geen deel uit maak en zelf geen wrak ben die de rekeningen niet hoeft te betalen.

Het is een leuk aanzicht dat wel, maar daar deel van uit maken lijkt mij vreselijk.

Nou, ja, onze buren kunnen ook wel flink ruziën. En dan tovert er een lach op mijn gezicht.

Ruzie is overal en overal is er spanning en overal worden precies de zelfde mensen als mij met geluk of geen geluk op de precies de zelfde manier begroet en bekeken.

Er is een soort van totaliteit waarvan ik denk.

Moet ik nou bang zijn voor een rare laagopgeleide positie?

Angst is een illusie maar omdat te begrijpen met je wel kunstenaar zijn en werk hebben in AtlierZ.
De wereld lijkt beangstigend maar dat komt omdat wij met ons ‘denken we, morele kompas een schets maken van de realiteit en daar onze tools op aan passen’

De hele, echte realiteit lijkt te verdwijnen als er een sociale conflict is die heel complex te doorgronden is, maar de realiteit is en blijft leeg en rustig!

Voor mijzelf.
Ergens druk om maken heeft geen zin: Die ene boom blijft voorlopig nog wel even staan.

Daarom ben ik blij dat mijn realiteit zo simpel is gemaakt waardoor er plek is voor bewondering.

Kunst en verbeeldingskracht.