Ik heb zo mijn streken als ik beef van woede want ik ben het zat om als minderwaardig gehandicapte aangezien te worden. Zijn er mensen die echt goede bedoelingen hebben en mij echt willen leren kennen of is alles slechts schijn gespeeld?

Dit speeltuin, laat ik maar voor het gemak deze wereld noemen blijkt geen tussenstation te zijn om tot rust te komen, integendeel.

Wat voor onprettige situaties deze wereld teweeg kan brengen is niet goed te maken en al helemaal niet meer recht te zetten. Wat ik soms op mijn geweten heb en welke waardeloze streken ik iemand anders heb aangedaan verdient een goede schaamte en zeker een fixe waarschuwing, Remco doe het nou niet meer want dit kan verkeer aflopen!

Tuffen op de grond van neerbuiging of haat jegens deze gasten is echt niet normaal te noemen. Telkens als ik zo iets doe dan baal ik als een stekker en heb erge spijt wat zo pijnlijk dat ik eigenlijk mijzelf straf! Welke idioot doet nou zo iets, ja ik soms, maar dan niet bewust om mensen ziek te maken of mensen kapot te willen hebben maar meer om dat de emoties zo hoog oplopen dat ik met mijn woede nergens meer terecht kan. Maar gelukkig is dat maar slechts 2 x voorgekomen.

Het is een soort van gesloten gevangenis in mij zelf waar kennelijk geen ontsnapping meer mogelijk is.

De laatste keer dat ik een deur kapot sloeg vanuit opwelling een jaar gelden terug geleden en daar heb ik de lasten al van ondervonden! Laat dit wijsheid spreken en deze waardeloze stuiptrekkingen nooit voor komen.

Er is een ontsnapping mogelijk uit deze gevangen ratten odyssee.

Door mijn autisme heb ik vergrendelende delen ontwikkeld om mij zelf te beschermen en goed voor mijzelf te zorgen. De vergrendeling kwam in mijn jongere jaren heel goed van pas om de confrontatie uit de weg te gaan.

Er zijn verborgen geestdelen die ik terug kan roepen om even terug te trekken en lekker in mijn eigen wereld te leven zonder er bij na te denken maar deze poorten heb ik altijd al dicht gehad en moest het doen met deze realiteit, maar waarom?

Juist om niet te verdwalen in mijn eigen wereld en plotseling in confrontatie te komen met deze schijn realiteit. Als kind of jongere was het goed om even in het hier en nu te staan en als compensatie te vermaken met allerlei dingen der dingen zoals materie creëren of te ontdekken in plaats van deze te verbeelden.

Nu ben ik vrijer en ben ik in een staat van bewustzijn beland waar ik mijn eigen God kan spelen. Mijn eigen wereld waar ik in kan leven zonder dat maar een enkel iemand dat kan zien. Deze fantasie wereld is erg prachtig en heeft een zeer complexe veelzijdigheid. Niets heeft daar gevolgen zoal goed of kwaad, er bestaat geen tijd geen identiteit en is oneindig groot.

Het is misschien zo prachtig dat ik maar slechts een klein beetje weet van deze wereld maar tijdens het volledige ontspannen of meditaties ben ik mij daar veel meer van bewust. Eerst verbeeld ik mijn kleurrijke heelal waar ik in leef en daarna beland ik in een kleurrijk paradijs vol pracht en praal. Ik beleef en ervaar een klein beetje en ik houw het niet lang vol om constant mijn aandacht er op te houden om mijn bewustzijn daarin te plaatsen.

Het is levensgevaarlijk om weg te gaan uit deze realiteit en te verzuipen in mijn eigen gecreëerde drafvion waar mijn wetten gelden. Ik ben er niet klaar voor en wil niet eeuwig bezwijken onder de eenzaamheid van mijn eigen ikken die geen andere ikken of onafhankelijke andere kent.

Ik wil nu nog met mijn eigen zintuigen kunnen beleven en ervaren wat deze nu nog echte wereld te bieden heeft. Er is een lange weg te gaan om mijzelf te kennen maar bewust mijn wereld ontwijken bied geen goede hoop.

Daarom probeer ik tijdens volledige ontspanning of lichte meditaties toch een poging om in mijn eigen wereld te leven zonder dat, ja, ja iemand het kan zien….

Wat voel ik toch bevoorrecht met mijn eigen autisme en zijn bewustzijn streken.