Dit ben ik, dit ben ik altijd la geweest: De wereld veranderd en is subjectief!

De gekte nabij met een vleugje melancholie. Zoekend naar een trap die vanuit de donkere begeerte de kleurrijke zoete doe maar alles land wil gaan bereiken. De naam van de planeet Xerror of ter, wel Euforic-xitia10000012: The large  pink planet with yellow spots! Ander genaamd: De mooie ronde zoete swimfbelke.

Een paradox:

In het nu willen leven en niet terug willen kijken, maar wel de verlangen naar vroeger hebben met een traan, en de onzekere toekomst met een liefdesvol persoon om mij heen of juist niks.
Deze vorm van perceptie, het ervaren als het objectieve maar eigenlijk leven in een subjectieve wereld waar duidelijke normen zijn die alles bepalend kunnen zijn. Was de wereld maar objectief en was er maar een werkelijkheid: De werkelijkheid om volop in vrijheid te genieten wat tussen ontstaan en dood gebeurd! Het ervaren dat iets echt is en niet afwijkt van de echte bestaanswetten begrip. Ons brein moet het maar doen met een eigen voor gecreëerde wereld die subjectief is maar gelukkig wel fluctueert wat misschien wel de mooie werkelijkheid kan zijn.

Het leven is dynamisch en het beweegt alle kanten op. Het onvoorspelbare kon nog wel eens mooi uit de hoek komen. Even een mooi straatje in gaan en alles is koek en ei. Leven en doorleven, opstaan en weer doorgaan. Accepteren dat alles aan veranderingen onderhevig kan zijn ook doet dit soms echt pijn en roept dat nogal wat weerstand op! Maak van een vervelend iets een deugen want juist dan is er rust en orde.

Ik wil duidelijkheid, maar om duidelijkheid te krijgen is de veranderede omgeving met de desbetreffende mensen accepteren. Mocht dit nieuwe niet meer veranderen althans voorlopig niet veranderen dan is geduld een vereisten. Omvormen is dan de wet! Duidelijkheid, dan kan ik van deze in mijn gedachte omvormen naar iets positiefs. Maar alle veranderingen kunnen juist heel positief uitpakken, tevens is deze nieuwe veranderingen meestal goed want er is meer rust en balans.

Echter zijn er ook mensen die weerstand bieden en mij niet de rust gunnen om duidelijk en concreet te zijn wat precies de bedoeling was van een veranderde situatie. Vroeger als kind zijne, was dit de grootste probleem geweest. Mijn moeder die haar, haar kleurde dat was ik bijna paniekerig. Ik die ergens anders moest gaan slapen zonder dat die van te voren duidelijk was, ik was dan behoorlijk angstig. Een Buschauffeur die even een andere weg in reed zonder duidelijkheid, ik ging volledig door het lint.

Dit waren wel hele makkelijke situaties maar voor mij al behoorlijk problematisch geweest in het verleden. Maar er waren ook goede veranderingen geweest zoals verhuizen naar een ander stad waar ik opnieuw kon beginnen. Een andere school maar wel eentje waar het niveau wat lager lag dan die van mij, maar toch dankzij die school ben ik heel ver gekomen in mijn leven!

Dan heb ik het nog niet eens over objecten en dingen waar ik ontzettend blij mee ben. Visueel heb ik een bepaalde kijk op de omgevingen om mij heen, ik kijk altijd heel scherp om mij heen om de mooie omgevingen in mij op te slaan. Een mooie wandeling door Hengelo en ik zie allerlei mooie gebouwen, kunstobjecten, flora en fauna, maar ook het open durven te zijn om expositie ruimtes op te zoeken.

Dit maakt mij een kunstenaar. De auw voelen van het veranderde leven, en het anders bekijken van de wereld om mij heen

Ik ben Remco,

Ik en mijn autisme zijn vriend en vijand,
De kunstenaar in ontwikkeling, of een persoon die graag iets creëert en altijd iets nieuws leert.

Wat is het leven toch zo mooi, waar wel ontzettend kwetsbaar.

 

 

 

 

 

 

Leven in een eigen bubbel verpakt in een vacuümdicht universum overigens wel een deel van een van de miljarden multiversum’s in een oneindig groot zwarte ruimte. Dit is hoe het is om als kwetsbaar persoon de wereld te ervaren maar dan als het gaat om een moeilijke dilemma: Een keuze maken, of autisme of een doorsnee persoon zonder poespas!

Maar wat is de juiste morele keuze, het moet toch niet zijn dat het immorele desastreuze gevolgen kan hebben. Moeilijk?, de vraag is echter in welke opzicht is mijn leventje kneedbaar. Autisme is een stoornis waar de symptomen van fluctueren, maar mijn eigen leven [of die überhaupt wel bestaat] zonder autisme, wat wil die? Ik weet welke gevolgen mijn handicap heeft en welke problemen daarvan ten grondslag ligt. Is het wel verstandig om op normale voet verder te ontwikkelen, er is een grens en die grens is allang bereikt. Wat betreft cognitie daar valt nog wel wat aan te skillen: Ruimtelijk inzicht, logische redeneren, visueel begrip, rekenen, en korte termijn geheugen is vanaf het moment dat ik van school af kwam het zelfde gebleven. Maar verbaal begrip en dan met name vloeiender en samenhangend uit mijn woorden komen zonder hak op de tak te springen, daar zit wel degelijk een ontwikkeling in.

Taal en begrip is vanaf mijn 24e behoorlijk de hoogte in gesprongen waardoor ik stiekem het idee heb dat de taalontwikkeling boven mijn andere ontwikkelingen uit zal stijgen als ik op deze voet wil door ontwikkelen om mijn taalvaardigheden te verbeteren! Maar ik zal nooit een hele sterke taalontwikkeling doormaken want ooit zal deze ook niet meer verder de hoogte in stijgen: Wat moeilijke woorden hier, en daar, maar dan houdt het echt wel op!

De stoornis fluctueert omdat ik het idee heb dat sommige symptomen verergeren maar andere juist heel stabiel blijven of juist stabieler worden. Ik knal niet meteen uit mijn plaat omdat ik dan weer eens een woede uitbarsting kan krijgen omdat ik bepaalde situaties niet begrijp. Ik zal niet zo naïef mee willen gaan met de menigte. Ik ben geen kudde dier die zich laat bepalen wat andere willen. Ook kan ik zonder te veel bombarie een conflict oplossen zonder mijn woede te koesteren. Ik ben minder opgejaagd en heb een veel minder pittige aangebrande temperament. Maar er zijn veel dingen waar ik geen grip meer op heb en die nog wel ernstiger worden. Ik heb met de jaren mee echt een empathisch vermogen van een baksteen gekregen, ook ben ik nogal sociaal onhandiger geworden dit, ter, wel ik dondergoed achteraf weet waarom het zo was ter, wel ik dat niet zo bedoeld had! Ook qua prikkelverweking veranderd een hoop omdat ik nu gek genoeg last heb van externe prikkels zoals Geluid of bewegende mechanische materie waar ik duizelig van kan worden. Voorgeen had ik interne prikkels waar ik niet zo goed tegen kon zoals fobieën en irrationele angsten!

Mijn leven lijkt beangstigender te worden als ik er bij na denkt. Maar dat ik een apathische koele kikker zal worden is een feit. Het leven is niet meer zo spannend en uitdagend meer zoals 10 jaar gelden bijvoorbeeld. Maar juist omdat ik geen dynamischer leven heb verloopt alles op een rustige tempo. Ik zal hier en daar intenser kunnen genieten van muziek, kunst en flora en fauna maar daar blijft het echt bij. De tijdelijke prognose is aan de ene kant veel gunstiger dan voorheen als het gaat om diepliggende zaken zoals een intensere relatie met mijn partner en eventueel kinderen, mits de situatie het toelaat. Maar aan de andere kant ik moet zo veel water bij de wijn doen dat ik moet oppassen dat ik uiteindelijk niet uitzichtloos vooruit staar in de woonkamer zonder enige moeite te kunnen doen om het mooie leven aan te gaan.

Ik moet nu mijn eigen bestaansrecht (niet de echte mensenrecht) bevechten om deze niet te laten overheersen door mijn autisme. Het zal echt zuur aflopen dat ik een leeg leven heb waar ik voorledig de rust in kan vinden maar wel zonder harmonie en balans: Want echter een mooi bewegelijk leven heb ik dan niet. Een grotere doemscenario zal zijn dat ik weer de kinderlijke autistische jongetje wordt die wegkwijnt in een 24e uurs zorginstelling, niet meer van reden vatbaar omdat ik dan de ene naar de andere woede-uitbarsting kan krijgen omdat ik bijvoorbeeld het idee kan hebben dat alle mensen mij een lelijkerd vinden!

Het emotioneel downgraden naar een kinderlijk bestaan heb ik een tijdje wel kunnen omarmen, dus het begin was er al [Oppassen, gevaren zone!]. Natuurlijk is het innerlijk kind belangrijk, maar bij geld de regel alleen tijdens een ontspanningsmomentje niet in het dagelijkse normale leven die ik dan ook nog eens surrealistisch benader!

Er moet balans zijn tussen alles, het verleden, heden en toekomst is een belangrijker begrip geworden. Nu mijn brein alsmaar herinneringen oproept uit het verleden die ook nog eens intens kunnen zijn kunnen een waarschuwing zijn, of juist een verwerkingsproces. Maar ik moet de uitdaging wel aan durven gaan om er voor te zorgen dat het een plekje kan krijgen die heel positief kan uitpakken.

Mijn innerlijke kind verafschuwd de dagelijkse moraal, maar soms is aan de dagelijkse moralen geen ontkomen aan, aangezien alles veel sneller voorbij schiet en de tijden steeds sneller voorbij vliegen is nogal gecompliceerder. Er is geen tijden voor oppervlakkigheid en afkeer van alles om mij heen wat normaal gevonden moet worden!

Maar de paradox komt pas om de hoek kijken dat mijn eigen dagelijkse moraal alles behalve normale deugend kan zijn: Het kan niet want ik heb eenmaal autisme: Punt. Alles wat ik ervaar als normale burgerlijkheid (tja, wat is normaal!) is gewoon een subjectieve waarneming waar een ieder last van kan krijgen[ De alom bekende lieve rebelse vader die zijn koters mee brengt naar een grand prix evenement waar gierende en riekende banden een euforie van gelukzaligheid teweeg kan brengen]

Tja een beetje water bij de wijn doen dat zeker. Maar ‘Ik’ als iemand met autisme kan ik dat maar niet begrijpen waarom sommige mannen zo flexibel zijn in hun dagelijks leven, of dat het niks lijkt maar zogenaamd ten kost gaat van alles: De eigen vrijheid kunnen hebben en bepalen!

Ik voel mij hopeloos alleen gelaten in een oneindig universum waar de wegen van de gemiddelde gelden. De gewone man is een droom die helaas voor mij niet uitkomt. Ik zal altijd een botsend conflict hebben in mij waar het innerlijke speels kind tegen de heugen en deugen engel vechten.

En tja, wat is immoreel. Soms wordt de keuze voor mij gemaakt en dat is de keuze van de grote meneertjes en mevrouwtjes die zo wat in mijn hele leven aanwezig zijn. Ook mijn partner zal het lot moeten bepalen of ik een lieve zorgzame vader kan zijn die met zijn koters een leuk schilderijtje kan maken.

Ik zal maar het beste van maken en mijn innerlijke kind bot vieren in Kunst en het beluisteren van een euforisch rebels stukje muziek!

Ik zal zelf ook die keuze moeten maken maar dat is weer het uiterste van het spectrum want deze keuze kan vervelende gevolgen hebben in mijn sociale en liefhebbende wereld om mij heen. Ik moet er niet aan denken om partner loos met daarbij kinderloosheid te moeten omarmen. Ik ben sociaal erg zwak en daarbij heb ik een uitstraling van niets omdat ik nogal koud en kil kan overkomen op ander mensen.

Er is misschien helemaal geen multiversum en dan? Is de koud kille ruimte zonder materie dan de enige keus! Ik hoop dat ik ooit uit dit bewustzijnsvernauwing kan komen en vrij kan leven zonder een te beperkte leven die veel vragen op kan roepen? Helaas wel vragen zonder wat te voelen omdat ik gevangen zit in mijn eigen lijf zonder emoties.

Laat nieuwe sterren ontstaan met sprankjes hoop. Geef mij het besef van het echte bestaan terug om vrij te kunnen leven in intensiteit maar wel gedoseerd zonder te veel psychische mankementen!

Bewustzijn is veel meer dan alleen het besef van bestaan hebben. Het is pure emotie want zonder emoties en daarbij bijhorende sociale contacten is het leven vrijwel nutteloos voor mij, althans tot het moment dat ik weer iets wat kan creëren.